Стационар

Ისე ვუყურებ ფანჯრიდან, თითქოს ფილმს ვუყურებ. Სამყარო მოძრაობს, მე კი ფოტო წველ ალბომში. Სიგნალი არა დრო, არა მხოლოდ ვენტილატორის Ხმა, რომელიც ჩემს სახეს ცივ ჰაერს Უბერავს. Და მე მჯდარი ვარ აქ, ამ თეთრ ციცაბო რელეში, Სადაც დრო გაჩერებულია, მტკვარივით ხინულში Და ეს დუმილი, Ეს არ არის დუმილი, ეს არის ის ხმა, Როცა სიყვარული კვდება მოლოდინში. Დაუკარია ყველა კარი, ყველა ტელეფონი Მგდარია, რჩება მხოლოდ ეკრანზე შენი Გაფერნკთალი ჩანახატი. Ფანჯარაზე წვიმის ზოლები გასდევს შენი სახის Კონტურები და ვხედავ, როგორ ნელ-ნელა ცხლით Იშლები. Და მე მჯდარი ვარ აქ, ამ თეთრ ციცაბო რელეში, Სადაც დრო გაჩერებულია, მტკვარივით ხინულში Და ეს დუმილი, Ეს არ არის დუმილი, ეს არის ის ხმა, Როცა სიყვარული კვდება მოლოდინში. Აღარ მინდა სიზმრები, მათში შენ უფრო ნამდვილი ხარ, Ვიდრე ამ საათებში, რომლებიც ტკივილად ითვლიან. Ჩემი ხელი ეძებს შენს ხელს ცარიელ სივრცეში და Ბოულობს მხოლოდ ჩრდილს, სიცივეს და Სიცარიელეს. Ერთი დღე, Ორი დღე, კვირა, Არაფერი არ იცვლება. Მხოლოდ ეს ხმა, ეს Არა ხმა, Რომელიც მჭამს, Რომელიც მე ვარ, Დუმილი, Რომელიც Უკვე Აღარ მტკივა.