Дуругай Ҳамаш

شبای تاریکی کی بارونه د کوچه د خونه خولی مو داری پیر می کوه بچه بچه رقتی کی توی نوش پشتی صدق دای بزسخی چشمت نمیتو کو شب تاریکای میگم پرتو بنگه به جان خودت در بکرم چی بنازنم چی دست متم چی میشه و کم نامی ما اوژه سیاهی در چشمای همه نامی مخ میکی حتی د دهنی گرم و توگی ما دیگه های نامم دورای مرا کشید و چمای نامی پس نیما به نیام و شرمنده شد و چشم ازوره جلگه کی با خطی مدیلچه دخترکی نظم میدین مدا باور نکرد سیرشه دیلشه مکنده تا نیست روزی هفتاد و دوزده بدیش کی دو هزار و سی و شش روزه جای نمازتای شکفته دبالشت از به تاخی اما بسوره به امامازی سرود سخی اعتقاد داریم خوداوان هیدایر بکمار ره رهی هنجا تما جزیل کدرم یا ای رهمار شانس چیز خاصی خودا داد شکر کنم شکور کوه ده های روی جای نمازت نوری رودکور Sokaklar kalabalık içim bomboş Ellerim Cebimde yine bir boşluk Saatler durmaz sen de Dönmezsin Belki de sen yoksun belki yanlış birisin Adımı fısıldamıştın gece üçte Şimdi yangın yeriyim En derin içte Uzaklık öldürür anlamaz kimse Sensizlik çok zor gel biraz gülümse کوت از پی گردی دست کی میگفتی صبحانه لو جاش تهازی سیگارته بدیهرد و دوف بله کتابه دقه چاقد بدو کتابه اسلامه دخترکی ازی جاشته یا او کتابه شیطانه بچه دروغی کیف دروغی جوروه تم روحی نورومی گذشت و از مونتاجی دوه تن شانته چیکا داری بو یه بور کور فرمون کلته یه بور به گردنی گو که گوردای مایی بیوتته قامتی خامی و چته پاها کای که فرشه موی سری سپچه دلی درمندی پر و مچه بچه امید کلانت کدنایته چی میخوان مونتاجی تن دیگه کار کردن نمیتانن تو سو می افتد تقتی کی تو صفکنی د کیفت د تا و چه خانه د گشنه مور حیفت کیفی تراخی داره روزمی خلتی ای پو همون روز درود مخم و شه در ای خانه کی تو تو دیگه به قدر پس دیگه نوهای پشی نتن آوا یا دور د خفه میشن و نمی بخشن ته عروس جوراو کشی لو گه جایه می رووه بر خاطری یگون کارو خطی نمستان می دوون شان کی دون حالی هم در نشیده بروی تورا کسی از می بخشد ته داری حس کی در و تویی او در داری مس چیتای بخشن دز خودو انت حیولم نو امید نشات شانس یوخی رو Dokun rüzgarla Küçücük bir umut Belki bir sabah Uzaklara savruldum kayboldum bu yolda Sarıl bana sıkı bitmesin bu Hikaye karda