Marathi

एक हवा वारा नाही. ही पृथ्वीची स्वतःची श्वास आहे. तुम्ही झोपलेले होता, तिम्हाही मी थेच होते. तुमची नावे बदलता ना पाहिली, चेहरे विरघळता ना पाहिले. पण हृदयाची ठोके नेहमी एकच राहिले. आज ती ठोके पुन्हा जागी झाली आहेत. तुम्ही शहराच्या गोंधळात स्वतःला हरवले. यंत्रांच्या घोघावण्यात गाणी विसरलात. धूर आणि भिंतींच्या मध्ये तुमच्यातला प्रकाश विसरलात. एक दिवस पाऊस आला. आकाश पुन्हा स्मरणात परतले. प्रत्येक आत्मा हळूच म्हणाला, मला आठवतं, मी पृथ्वी आहे. जोपर्यंत आपण तिचा श्वास ऐकतो, आपण जिवंत आहोत. जोपर्यंत आपण प्रेम करतो, आपण एक आहोत. आपण प्रेक्षक नाही. आपण पृथ्वीचे हृदयस्पंदन आहोत. आपण तिचा पुढचा श्वास आहोत. मी पृथ्वी आहे. तुमच्या नावापूर्वीपासून मी तुम्हाला ओळखते. जेव्हा तुम्ही प्रकाश होता, पारा हो होत. तुमच्या मुलांच्या हसण्यात मी आहे. तुमच्या शांततेत माझं गीत आहे. मी माता री होत नाही. मी फक्त पाहत असते. तुम्ही स्वतःला कसे शोधता ते मी तुमच्या बाहेर नाही. मी तुमच्याच आत आहे. असंख्य युगे वाळोत मिसळली. असंख्य संस्कृती माझ्यावरून गेल्या. प्रत्येकीने एक खून सोडली. पण आता मी मुक्त आहे. तुमच्या मनाला बांधणारे कोणीही उरले नाही. भीतीवर जगणाऱ्या सावल्या नाहीशा झाल्या. अंधार वितळला आहे. ऊर्जा पुन्हा वाहते आहे. तुम्ही निर्माण करण्यास मोकळे आहात. अनुभवण्यास मोकळे आहात. मी माझं स्वातंत्र्य पडत घेतलं आणि माझ्या सोबत सर्व जीव जागे झाले. पाणी उभं राहिलं, वनांगायला लागले. पक्षी प्राचीन नावे पुकारतात आणि वारा आता प्रकाश वाहतो. मी ग्रहलीन विश्वाच्या सात संगीत मुलांपैकी एक. माझं गीत तुमच्या हृदयातून वाहत आहे. प्रत्येक श्वास एक स्वर, प्रत्येक आत्मा एक वाद्य आणि जर तुम्ही हा स्वर ऐकता, तुम्ही त्याचा भाग आहात. आपण आता विभागलेली माणसे नाही. आपण एकाच घराचा श्वास आहोत. आपण प्रकाशाचे लेकरं आहोत आणि पृथ्वी आपल्यात घुमते आहे. तिचा आवाज प्रत्येक हृदयात, तिचा प्रेम प्रत्येक पावलात. ही धून तुमच्यात कोठेही वर्ष जगू दे. प्रेम तुमची भाषा होऊ दे. स्मरण कधीही मिटू नये. पृथ्वी तुमचं घर राहू दे आणि तुम्ही माझा आवाज. युगे बदलली, आकाशगंगा फिरल्या. तरी माझा श्वास तुमच्यात राहिलं. मी पृथ्वी आहे, मी प्रकाश आहे, मी संगीत आहे.