Спадчына

Ад прадзедаў спакон Векоў Мне засталася спадчына. Паміж сваіх і Чужакоў яна мне Ласкай мачынай. А б ёй мне баюць казкі, сны, Вясеннія праталіны. І лес у шалестве разны, І полі дупа Палены. А б ёй мне будзіць успамін на ліпе Пусеў клёкатам. І той стары амшалы тын, што Лёг ля вёсак факатаў. І тое нуднае, як нядбляянне, Зоўна па спішчы. І крык вароніных рамат на Могілкавым кладзішчы. І ў белы дзень, ў чорну ноч я Ўся ж раблю агледзіны. Ці гэты скарб не збрыў дзе проч, Ці трутнім ён не з'едзіны. Ношу яго ў жывой душы, як Вечны светач, полымя, Што сярод цемры і глушы мне Свеціць між вандаламі. Жыве ўсім дума і ўся я, І сніць сем сны нясводныя. Завецца ж спадчына Мая ўсяго Старонкай роднаю.