Бо гулбаргҳои роз

امروز روز سحرنگ safsaf جان. با تو با حیرت من گرهام. سایه شب ها با از بای رفت و تو اکنون تقدیر مانده. با گلبرگ های رز می پوشانم. با عشق این فتای سفید با تو خیلی زیبا همسرم. در والسی نفیس تو را چرخ می زنم چرخ می زنم. تو را به من خود نصیب کرده است. در انگشت نازکت انگشتر که می درخشد. آن درباره بی سر و صدا و سخن می ماند. چهره خوشبختی تو مرا با محبت سر فرصت می گرداند. با گلبرگ های رز می پوشانم. با عشق این فتای سفید با تو خیلی زیبا همسرم. در والسی نفیس تو را چرخ می زنم چرخ می زنم. تو را به من خود نصیب کرده است. من در کنارت خواهم بود. وعده می دهم در گرای سردی و طوفان تو را از همه بدبختی ها فیزیک کرده. برایت صد برگ می آورم. با گلبرگ های رز می پوشانم. با عشق این فتای سفید با تو خیلی زیبا همسرم. در والسی نفیس تو را چرخ می زنم چرخ می زنم. تو را به من خود نصیب کرده است. با گلبرگ های رز می پوشانم. با عشق این فتای سفید با تو خیلی زیبا همسرم. در والسی نفیس تو را چرخ می زنم چرخ می زنم. تو را به من خود نصیب کرده است. با گلبرگ های رز می پوشانم. با عشق این فتای سفید با تو خیلی زیبا همسرم. در والسی نفیس تو را چرخ می زنم چرخ می زنم. تو را به من خود نصیب کرده است.