64 Satırda Devr-i Dersaadet

Kaşmir ceketli bir yazar. Toprak yolunda bir köyüm. Her şey yaban. Her şey son derece kötü. Hava on derece falan. Güz yazdan çok verecek ödün. Tabii ki iyi havalar emanet. Tabii ki zor geçecek ömür. Yorgundur, girmiştir bir başına kavgalara gönül. Ama yazar, atar içindeki alevli mavralara kömür. Bilir ki güç olacak, korkacak hatta patlayacak ödü. Boş yere savaşıp duracak ve günün sonunda almayacak Ödül. İçinde sonsuz bir heves, Göğsünde yorgun bir öküz, ensesinde korkunç bir Nefes. Neyse ki olgunca özlü. Zaferi bozgunda yitirmiş olsa da hâlâ sonsuzda gözü. Yazar doğru bildiğini dilemez kimseden korkup da Özür. Ve şehir çağırır, adama yollar görünür. İstanbul kıyamet, cebinde cephane laflar götürür. Savaşır, etmez şikayet. Yüzündeki kaslar gerilir. Bilir ki her savaşan kazanamaz fakat kaçan herkes Yenilir. Belki de insan bu savaş olmadan Değersizdir. Kim bilir belki denememek yenilmekten Değersizdir. Der belki de insan etse de inkar etse de Bazen Tanrı'ya isyan. Dayanıp beklerse baharları gelir elbet nisan. İnanır, sabırla dayanır o yüzden. Diler ihsan ama dilenmez kimseden insaf. Hal böyleyken kapanır kapılar yüzüne. Bu yaban şehirde herkes yalnızdır çünkü. Geceyi sever ama gece biter. Bu minvalde pek arsızdır gündüz. Der ki "Ne fark eder? Yansın yer zaten yangındır Cümlüm, yalnızdır Türküm." Çıkar İstiklal'de bir tur atar. Anlamadığı diller ve sesler vardır. Kalabalık içinde duramaz. İçinde kıymetsiz yoğun hisler vardır. Bir yanda müzik, bir yanda eylem, bir yanda dilenen Sabiler. Gargın umursamazlığı yakar ciğerini. Şarkta hep gidişler vardır zaten. Bu coğrafyada bitişler vardır. Sebebini anlayamaz. İşin içinde başka pis işler vardır. Büyük caddelerden geçer. Umurunda olmaz paradır, maldır. Kolay gidişler geniş geniştir. Dönüşler hep soğuk ve dardır zaten. Der bana zorluk yardır zaten. Her güzelde zorluk vardır zaten. "Daha yürürüm, yazarım" der. "Malum dolmadı vadem" Der. Yalnızsan karanlıklarında bu acımasız şehrin. Ya kal savaş ya da yenil durma çek git. Ne senle fazla olacak ne sensiz eksik. Anlamsız resim. Der belki de fazla, belki de fazlayı sevmek gerek. Yetinmemek azla taş olmak, bir başkası adına Sevinmemek asla. Yukarı çık der en yukarıda derinlere rastla. Arkana yaslan der bu kadarı fazla. Der ya ben deliyim ya da geri kalan herkes Hasta. Kıştan bıktım bahar bile kesmez artık ne Haber yazdan? Çok gittim zannettim meğer az gitmiş ağızdan. Kaybolmuş azlar. Benim huysuzluğum hep yastan. Biri der çalsın sazlar, biri der yar kalsın kasma. İsyan etmem boş, çok sıkmıyorsa dostum tasman. Adam der ters bana bu. Ben bile bile ruhumu asmam. Sana iyi şanslar. E yani şehirde kendine bir yer bulamaz naçar. Yarısı emanet yaşıyordur kalanların yarısı kaçak. Sakinlerinin her yanı yara bere, her yanı faça. Her gün yeni bir darbe vurur şehir ve sarar Başa. Aklı olan burada duramaz paşam. Burada duramaz kaçar. Çünkü kendinden vermeden kuramaz yaşam. Adam der döneyim köyüme, beni buralar aşar. Ve böylece bu öykü burada biter. Eyvallah. Bu adam kaçar.