Küllerimden

Adımlarım yorulmaz, betonla aynı nefesi alır. İçimde saklı bir fırtına var, geceyi parçalayıp Kalır. Konuşan çok oldu ama hiçbiri yanımda durup da Halimi soramadı. Ben sustukça büyüdü içimdeki sızı, Kimseler duyamadı. Düştüm mü? Evet ama düştüğüm yerden bir daha Kalktım. Karanlıkla boğuştum. Söylemeden içimdeki bağı çözdüm. Kimseye hesap vermem. Kendi gölgemle tek başıma söz düzdüm. Yokuşlara inat çıktım. Kaybettikçe daha da güçlendim. Küllerimden doğarım yine. Silerim izimi görünmem kimseye. Kapatır yolları düşman bile. Ben açarım kendi yolumu gizliden gizliye. Küllerimden doğarım yine. Silerim izimi görünmem kimseye. Kapatır yolları düşman bile. Ben açarım kendi yolumu gizliden gizliye. Beni görmeyen gözlere söz değil iz bırakırım. Konuşmak kolaydı ama bedel ödeyen hep ben olurdum. Sandılar ki pes ederim. Oysa her darbeden sonra büyürdüm. Yalnızlıkla yarışırken gölgemi bile geçtim yürürdüm. Dik durmak için sebep çok. Yıkılmak için hiç yok. Kaybettiklerim öğretti artık kalbime kimseyi sokmam Çok. Her adımım sessiz, dikkatli. Geceyle dost gibi geldim. Yer kolay değil. Bu yolun taşını ben dizdim. Tek bildiğim. Küllerimden doğarım yine. Silerim izimi görünmem kimseye. Kapatır yolları düşman bile. Ben açarım kendi yolumu gizliden gizliye.