Yanlızlığın Rengi

Düştüm kaç kere, saymadım bile. Kırıldım belki ama kaldım dik yine. Dünya bir sahne, ben figürandım. Kendi filmimde bile rolümü çaldım. Korkularla dans ettim, geceler tanığım. Kelimeler silah, sessizlik paniğim. Gözlerimde ateş, içimde buz. Bir yanım delikanlı, bir yanım sus. Kimse anlamadı derken kendimi susturdum. Kırılmamak için hep duvarlar kurdum. Bir gülüş sakladım cebimde belki unutulmasın diye Kendime ben bile yettim. Bir umut kaldı, ismi bile yorgun. Kalbim hâlâ çalışıyor ama ruhum donuk. Düşlerim ağır, uykum kaçak. Benim yolum zordu ama hâlâ ayaktayım bak. Yalnızlığın rengi gri değil, sessizdir. Bir boşluk dolusu ben, kalbim sessizdir. Kimseye anlatmam çünkü gerek yok. Küllerimden doğmam, ben hep varım çok. Bir çocuk gibiyim ama gözlerim yaşlı. Her yara bir ders, her kayıp başka başlık. Kalem elimde, yazıyorum kendi sonumu. Çünkü kimse bilmez, ben seçtim yolumu. Ne sahte dost ne yarım kalan düş. Hepsi geçti, ben kendime dönüş. Şimdi sessizlik bile bana alkış. Yalnızım ama sahiciyim, işte barış bu. Dünya dönsün, ben kendimi buldum. Karanlıkta bile kendi ışığım oldum. Yalnızlık bana dert değil, alıştım artık. Çünkü ben o rengi giydim, yakıştı artık.