Sustukça

Bir şehir susar, ben konuşurum kendi içimde. Kelimelerim kanar, düşer betonun içine. Sokak lambası kadar yalnızım bu gece. Bir ben var içimde, bir de gidenin iziyle. Zaman geçmez, duvarlar bile bana küser. Gözümde yaş değil, geçmiş akar bir nehir misali. Bir ateş daha yakarım, dumanı senden kalma. Külleri kalbime dökerim, yakarım anıları anla. Kırık zamanlarda kayboldum yine. Bir ben kaldım kendi gölgemin içinde. Sustukça Büyür içimdeki fırtına. Sen gittin ya, Ben bittim tam orada. Kalbimde posta kutusu, hep geri dön mektupları. Adresin kayıp, postacı bile bulamaz yolları. Gözlerimden düşen yağmurlar senin adını taşır. Her damlası ayrı sızlatır, her biri bir hatıradır. Aynalar bile dönüp bakmıyor artık bana. Bir yüz var orada ama tanıdık değil o yara. Kendimden geçtim çoktan. Dönmek mi? Hadi geç. Ben unuttum gülmeyi, sen de unut gidişi seç. Kırık zamanlarda kayboldum yine. Bir ben kaldım kendi gölgemin içinde. Sustukça Büyür içimdeki fırtına. Sen gittin ya, Ben bittim tam orada. Bazen sessizlik bağırır, duvarlar bile duyar. İçimde deprem olur, dışımda kimse duymaz. Kalbim gri bir şehir, sokaklarında yankı var. Her köşe başı sen diyor, her nefesin adı var. Kırık bir plak döner, aynı nakarat sonsuza. Seni seviyorum dedim ya, işte o söz boğazımda. Artık ne umut kaldı ne de bekleyen biri. Yalnızlıkla dost oldum, seninle düşman gibi. Kırık zamanlarda kayboldum yine. Bir ben kaldım kendi gölgemin içinde. Sustukça büyür içimdeki Fırtına. Sen gittin ya, Ben bittim tam orada. Bir gün dönersen aynı yerdeyim. Ama o çocuk yok gözlerinde yemin. Şimdi gölgemle konuşurum her Gece. Kaybettin onu der, sevdiğin O gecede.