Yolum Karanlık

Bu şehrin sesinde kendi içimde kayboldum. Kalabalık yanımdan geçti ama ben hep yalnız kaldım. Gülüşlerin altındaki boşluğu erken öğrendim. Kimse yardım etmedi, kendi gölgemi kendim Sürükledim. Her sabah aynı yorgun yüz, Aynı sorular. "Bugün daha iyi misin?" Diye soran bile kalmadı artık. Az biriktirdiğim cümleler içimde pas tuttu. Konuşsam anlaşılmam, sustum daha güçsüz durduğumu Sandılar. Yolum karanlık ama yürürüm. Düşsem de kimse görmez bilirim. İçimde bir fırtına dönüyor sessiz. Bazen güçlü değil, sadece diriyim. Yolum karanlık ama yürürüm. Düşsem de kimse görmez bilirim. İçimde bir fırtına dönüyor sessiz. Bazen güçlü değil, sadece diriyim. Çocukken kurduğum hayaller şimdi cebimde taş. Ağırlık yapıyor ama yine de atamıyorum. Onlar bana sırdaş. İnsan büyüdükçe değil, hayal kırıklıkları eklenince Yoruluyor. En çok sevdiğin değil, en çok güvendiğin Darbe vuruyor. Geceleri uyku değil, düşünceler Bastırıyor. Kapattığım her göz de başka bir acı Çığlık atıyor. Sanki içimde yürüyen biri sürekli Geri çağırıyor. "Daha bitmedin." Diyor ama adımlarım yavaşlıyor. Yolum karanlık ama yürürüm. Düşsem de kimse görmez bilirim. İçimde bir fırtına dönüyor sessiz. Bazen güçlü değil, sadece diriyim. Sadece diriyim. Sadece diriyim. Hayat bana hiçbir şeyi hazır Sunmadı. Ben de her düştüğümde tamam deyip susmadım. Aynaya bakınca tanıyamadığım yüzler oldu. Ama içimdeki direnç hep bir yerlerden çıkıp koluma Doldu. Bazı günler taş gibi durdum, bazı günler Kırıldım. Ama kimselere belli etmeden her seferinde Yeniden kuruldum. Kendimi yenmek başkasını yenmekten daha zor. Gerçek cesaret işte tam olarak buradan ateş kor. Yara aldım ama yıkılmadım. Sessizdim ama kaybolmadım. Kaybolmadım. Yolum karanlık ama yürürüm. Düşsem de kimse görmez bilirim. Sadece diriyim.