Bu Şehrin Geceleri

Bu şehrin geceleri ağır bir yüktür. İçimde yanan ateş sadece bir küldür. Adımlarım sessiz ama içimde fırtına büyüktür. Kimse bilmez kaç kere çöktüğümü, kaç kere sustuğumu. Dün karanlık sokaklarda yürürken geçmişim peşimde. Her adımımda bir yara açılır derinde. Yüzüme taktığım maskeler bile yoruldu benden. Gülüşüm sahte değil ama içimde başka bir sahne. Dünle kavgalıyım, yarın bana küskün. Kelimelerim içimde düğüm, çözülmüyor hiçbir gün. Bu şehir beni yaktı ama dumanım tütmüyor. İçimde kalan ateş artık beni büyütmüyor. Düştüm, kalktım, yürüdüm bunca yıl. Kalbimdeki yangın Şimdi sadece bir kül. Geceler dolu, düşünceler dar sokak misali. Bazen koşsam bile çıkamaz insan kendi hali. Konuşacak çok şey var ama söz ağır geliyor. Anlatınca hafiflemez insan bazen daha derine Çöküyor. Her gece gölgemle konuşurum, Beni yeniyor, dinler. İnsanlara yoruldum, kimse gerçeği duymak istemez. Gündüz ayrı, gece ayrı bir yüzüm var içimde. Dışarıdan sakin dursam da fırtına dolaşır derimde. Bu şehir beni yaktı ama dumanım tütmüyor. İçimde kalan ateş artık beni büyütmüyor. Düştüm, kalktım, yürüdüm bunca yıl. Kalbimdeki yangın şimdi sadece bir kül. Gündüzler geçiyor, iz bırakıyor gecenin dumanı. Her nefeste biraz daha hissediyorum zamanın Ağırlığını. Yüzüme baktığımda yabancı bir yorgunluk görüyorum. Sanki yıllardır kendimi taşırken tükenmişlik Hissediyorum. Kendi içimde dönen fırtınayı ben susturdum her Seferinde. Düşsem de topladım kendimi. Acı yetmedi nefesime. Karanlıkla barışmadım. Sadece savaşmayı bıraktım. Yoruldum belki ama bitmedim. İçimde hâlâ bir adım daha atacak nefes kaldı. İçimde hâlâ bir adım Daha atacak nefes kaldı. Kaldı.