Vefasızlar Şehri

Bu satırlar kimseye kin değil. Ama bazı yüzlerin maskesi düştü Ve ben artık kimseye inanmamayı öğrendim. Gözümde yaş değil bu, birikmiş hayal kırıklığı. Bir zamanlar inandık, dostluk sandık ama hepsi Yanılgı. Vefasız insanlar, gülüşleri sahte. Menfaat bitince sırt dönerler, öyle net, Öyle zahmet. "Yanındayım" diyenler ilk fırsatta Kaçtı. Kalbime hançer saplayanlar hep en yakınlardı. Biri menfaatle, biri kıskançlıkla vurdu. Ama ben her defasında küllerimden doğdum, Ateşimle savruldum. İyiliği yanlış anladılar, sessizliği zayıflık Sandılar. Ben susarken onlar kahkahalarla Anlattılar. Ama unuttular, ben kinle değil sabırla büyürüm. Vefasızlar geçer, ben gerçeğimi sürdürürüm. Bu şehir vefasız, Yüzler maskeli. Bir gülüşte dost, bir anda yabancı belli. Kalbim yoruldu, Güven tükendi. Artık kimseye inanmak zor, ben de Tükendim. Bir selam eksik, bir hal hatır sormaz oldular. Çıkar yoksa insanlığını unuttular. Dostum sandıklarım düşman gibi izledi. Ben dibe vururken onlar keyifle seyretti. Ama sorun yok, alıştım bu sessiz ihanete. Gülüşleri sahte, kalpleri hep sahnede. Ben gerçek sevdim, onlar oyun oynadı. Ben dost sandım, onlar menfaat sayfasını kapattı. Yalnız kaldım ama yalnızlık daha dürüst. Vefasızların olduğu yerde sevgi kör bir süstür. Artık kalbim demir, ruhum taştan. Kimseye ihtiyaç duymam, ben kendimden başlarım. Bu şehir vefasız, Yüzler maskeli. Bir gülüşte dost, bir anda yabancı belli. Kalbim yoruldu, Güven tükendi. Artık kimseye inanmak zor, ben de Tükendim. Sözler ucuz, yürekler sahte. Kardeşlik dedin mi hepsi menfaatte. Ben sustum ama kalemim haykırır. Vefasızlar geçer ama izleri kalır. Artık selam vermem herkese, kalbimi açmam kolay. Bir kez yandım, bir daha yanmam. Olay bu, olay. Vefasızlar geçer ama ben kalırım. Çünkü ben menfaat değil yürekle tanırım. Ve bir gün dönersen bil ki geç kaldın. Ben affetsem de aynı ben kalmam. Çünkü bazen en büyük ders bir vefasızın gidişinde Saklıdır.