Karanlıkta Sesim

Gözlerim kapalı, içimde fırtına. Sessiz çığlıklar boğuyor odama. Gülüşüm sahte, kalbim paramparça. Dost sandıklarım sırtımdan vurunca. Geceyle dertleşirim, gündüz de kavga. Zaman akıp gidiyor, yaralar aynı anda. Hayallerim kağıt, umutlarım yanık. Kalbimde boşluk, gözümde anılar kalık. Yandım, yandım ama kimse görmedi. Düştüm kalktım ama kimse bilmedi. Kalbim ağır, yüküm derin. Karanlıkta yankı olur tek sesim. Anneme bakamam bazen gözlerim dolu. İyiyim derim ama içim hep yorgun. Kardeşime sarılsam unutur muyum acıyı? Yoksa taşır mıyım yine yarım kalmış yarını? Sokak lambaları şahidim geceme. Defterim kanıyor, kalemim belime. İhanet tattım, yalnızlık büyüttü. Bir tek rap anladı içimdeki çığlığı. Yandım, yandım ama kimse görmedi. Düştüm kalktım ama kimse bilmedi. Kalbim ağır, yüküm derin. Karanlıkta yankı olur tek sesim. Belki de düşlerim mezar taşı kadar soğuk. Belki de kalbim artık susmayı unutur. Her satır bir yara, her beat bir derman. Karanlıkta kaybolsam da raple var olan. Kırık cam parçaları yoluma serili. Her adımda geçmişim tekrar gelir önüme. Bir umut saklıdır belki yarının içinde. Ama ben alıştım yanmaya gecelerin dibinde. Kimse sormadı bana gerçekten nasılsın? Ben de sustum, duvarlarla dostlaştım. Gözyaşlarım akmadı içimde hapis. Kalemim özgür kıldı, raple nefes aldım. Yandım, yandım ama kimse görmedi. Düştüm kalktım ama kimse bilmedi. Kalbim ağır, yüküm derin. Karanlıkta yankı olur tek sesim. Ve bil ki bu satırlar bir çocuğun feryadı. Karanlık sokaklarda kaybolmuş hatıra gibi. Bir gün ışık doğarsa gözlerime yeniden. O zaman anlarlar bu suskun adam kimdi?