Kendi Gürültüm

Şehrin sesi dışarıda, Içerideyse daha yüksek bir ses var. Kendi gürültüm. Karanlığa sorular sordum, cevaplarım ağır. Düştüğüm her çukurun adını ben koydum, Doğrudur. Saatler yürür, ben yerimde koşarım. Dizlerimde çocukluk yarası, büyürüm, susarım. Kalbim bir depo, hatıraları raflara dizer. Her biri toz tutar, ben tozu üflerim, yine izler. Kırılgan bir akıl, bu çizgileri kalın çizer. Yolum yalnız, kalabalıklar içimde daralır, Bilir. Güç dedikleri bazen sadece devam etmek. Yürüdüğün taşları tek tek sırtına eklemek. Kendi gürültüm, sustuğumda bile yankı. Dışarıdan sessizim ama içim kanlı canlı. Kimseye anlatmadım, kelimeler dar gelir. Beni ben yapan sancı göğsümde yer Bilir. Gölgemle barış yaptım, şartlar ağırdı. Yüzleş dedi, yanına aldım. Yol uzun, hava yağmurlu. Korkularım bir orkestraydı, şef bendim. Yanlış notayı doğru çaldım, yine ben kendim. Düşlerim kılavuz, gerçekler keskin. İnce bir ipte yürürken ayaklarım sesin. Dünle bugünü tarttım, terazi bende. Eksilmeyi kabul ettim, fazlayı sildim elde. Durdum, derin bir nefes. İsim vermedim acıya. Ad koyunca Büyüyor çünkü. Kendi gürültüm, sustuğumda bile yankı. Dışarıdan sessizim ama içim kanlı canlı. Kimseye anlatmadım, kelimeler dar gelir. Beni ben yapan sancı göğsümde yer Bilir. Rotamı pusulasız çizdim, kuzeyim içimde. Kaybolmak da bir yol, göze alırsan içinde. Gözlerimde bir harita, efsaneler yok. Sadece yürüyüş izleri ve devam diyen o. Yükümü hafifletmedim, taşımayı öğrendim. Yol değişmedi, ben değiştim, gördüm. İçimde bir kapı var, kapalı değil, kilitli. Anahtarı bendeymiş, bunu geç öğrendim, itiraf ettim. Sessizlik sandığın şey Bazen en yüksek sesimdir.