Kırık Defter

Bazen insan konuşmaz, sadece duyar. Kendi kalbinin sesini, yankılanan hatıralarını. Bu satırlar bir şarkı değil, bir rap değil. Bu içimde kalanın raporudur. Kırık defterimden satırlar. Gözlerim dolu, içim yanık, geceye dert akar. Yüreğim bir mezarlık, anılar tek tek yatar. Sevgi bir zamanlar ilacımdı, şimdi zehir gibi. Aşk dedikleri şey önce ısıtır, sonra yakar der gibi. Annemin sesi hâlâ kulağımda çınlar. "Evladım güçlü ol" derdi ama güç bazen ağır. Babam sustu hep, ben ondan sessizliği öğrendim. Susmak bazen bağırmaktan daha derinmiş, ben gördüm. Dost dediklerim kayboldu yolda, Yarı yolda. Kardeşlik masaldı, ben inandım sonunda. Bir el uzanmadı düştüğümde toprağa ama öğrendim bazı Düşüşler ayağa kalkmayı sağlar aslında. Kalbimde iz var, sormasın kimse. Dertle büyüdüm, sustum sessizce. Gülüşüm sahte, Içim harabe. Bu dünya bana dar, bana dar be. Karanlıkta yürürüm, adımlar ağır. Bir yanım çocuk, diğer yanım yanar. Geçmişim zincir ama umut elimde. Kırık defterde kaldı her bir Kelimeee. Bir sigara yakarım, dumanla gider dertler ama geri Gelir çünkü dertler benden beter. Yalnızıma alıştım. Sessizlik bana dost. Kalbim kırık ama hâlâ atıyor. Demek ki umut var dost. Sokaklar bana baba gibi öğretti. Kime güvenirsen o sırtından girer bıçakla gizlice. Ama ben nefretle değil, sabırla büyüdüm. Her yarayı sevdim çünkü beni ben yapan oydu. Aynada bakarım kendime tanımaz gözlerim. Çocukken kimdim, şimdi kim oldum? Çözemem izlerim. Aşkı kaybettim, dostu kaybettim ama kendimi buldum. Sonunda ben yettim. Kalemim ağlar, kağıt dinler. Her satırda bir geçmiş izler. Sessizlik bile konuşur bazen ama kim anlar bir Kalbin iç sesinden? Gözümde yaş değil bu, geçmişin yankısı. Kalbimde bin yara, her biri hatırası. Bir gülüşe kandım, bir veda ile bittim. Bir iyi ol sözüyle tamamen gittim. Annemin duaları olmasa belki çoktan yiterdim ama her Sabah bir umutla gözümü silerdim. Hayat bana adil değildi, ben de susarak intikam Aldım. Kırılmadım, sadece parçalandım ama hâlâ Ayaktayım. Kalbimde iz var, sormasın Kimse. Dertle büyüdüm, sustum sessizce. Gülüşüm sahte, Içim harabe. Bu dünya bana dar, bana dar be. Karanlıkta yürürüm, adımlar ağır. Bir yanım çocuk, diğer yanım yanar. Geçmişim zincir ama umut elimde. Kırık defterde kaldı her bir kelimeee. Ve şimdi yazıyorum. Ne sevgiden yakınıyorum Ne yalnızlıktan kaçıyorum. Bu hayat benim cezam, aynı zamanda öğretmenim. Kırıldım ama bitmedim. Belki de gerçek güç, kırık kalple hâlâ sevebilmekte Gizliydi.