Acımı Yaşayamadım Anne

Yeah. Bazen kelimeler yetmez acıyı anlatmaya. Bazen gözyaşın konuşur, sesin susar. Anne, Ben çocukluğumu yaşayamadım. Dünya çok değişti. Dünya çok karardı. Dinle. Bu rap, içimde kalan son çığlık. Çocukluğum kayboldu. Oyunlar yarım. Bir gülüş yerine kaldı Gözyaşlarım. Hayallerim vardı. Hepsi yandı gitti. Bana sor anne, Bu hayat kimi sevdi? Sokaklar suskun, çığlıklar gizli. Gözlerimde acı, kalbimde sızı gizli. Herkes bir koşu, kimse bakmaz geri. İnsanlık ölmüş, dünya ne hale geldi? Acımı yaşamadım anne, içimde fırtına. Dünya kötü olmuş, kaybolmuş yarına. Her köşede yıkım, umutlar darmadağın. Gözlerimde yaş, içimde bir yangın. Anne bana sor, neden gülemiyorum? Neden her yeni günü göremiyorum? Televizyonda savaş, sokakta açlık. Bir çocuk daha kayboldu, bu nasıl insanlık? Yüzümde maskeler, içimde sessizlik. Rüyalarımda bile yok artık temiz bir resim. Bir çiçek açmaz oldu bu karanlıkta. Anne sarıl bana, korkuyorum aslında. Acımı yaşamadım anne, içimde fırtına. Dünya kötü olmuş, kaybolmuş yarına. Her köşede yıkım, umutlar darmadağın. Gözlerimde yaş, içimde bir yangın. Anne, Bu dünya çok yorulmuş. İnsanlık susmuş. Kalpler donmuş. Ama inan ben hâlâ umut Taşırım. Karanlıkta bile ışık ararım.