Вянок

На беразе ночной ракі Цвілі агні паганскія, А па рацэ плылі вянкі, плылі вянкі Купальскія. А мой вянок за вастравок заплыў у вір Закружаны. Ды вылавіў з вады вянок той, хто мне лёсам Суджаны. На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці. На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці. Я зачараванай вады з маім абраным выпіла. Цяпер са мною назаўжды той, хто вянок мой Вылавіў, хто ўзяў мяне і на руках Панёс у травы пахія, Хто ў зачараваных лясах знайшоў мне Кветку-папараць. На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці. На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці. Я зачарую ваду ўрачную. Вада, бурліся, зелле, варыся! Трава чароту прывароту, трава жывіца й для Маладзіцы, трава быльніху для маладуха. Варыся, зелле, на вяселле. Зелле кахання хмельнае, зелле! На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці. На Івана, на Івана, на Купалу да вікна я Гадала, чаравала: мне б, пашчасціла ў жыцці Кветку-папараць знайсці.