بِتوان حِس کَردَن

از کنار می گذری، می گذری، می گذری. وقتی کسی می افتد در راه، نمی بینی اشک ها را، اشک ها را، اشک ها را. برایت مثل باران فقط، ها. می گویی کار من نیست این غم، درد دیگران، مشکل دیگران. اما روزی، روزی، روزی تو هم تنها می مانی با دردت. بتوان حس کردن، حس کردن، حس کردن درد دیگران را چون درد خود. بتوان شنیدن، شنیدن، شنیدن سکوتی که فریاد می زند. ما همه به هم وصلیم، وصلیم، وصلیم با رشته های نادیدنی. دیوارت، دیوارت، دیوارت روزی فرو می ریزد و می فهمی. وقتی در خلت فریاد بزنی، وقتی دنبال همت دردی بگردی، یاد بیاور، یاد بیاور، یاد بیاور چگونه رد شدی از کنار دردها. آموز که حس کنی، حس کنی، حس کنی تا دیر نشده هنوز. آموز که ببینی، ببینی، ببینی انسان را پشت دردش. بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند. می گویی خودشان مقصرند. می گویی به من چه، به من چه. اما درد می چرخد، می چرخد، می چرخد و برمی گردد به خانه تو. هر قلبی که ندیدی، ندیدی. هر دستی که ندادی، ندادی. این پژواک است، پژواک است، پژواک که برمی گردد به سوی تو. بتوان حس کردن تا قلب می تپد. بتوان دیدن چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوا را نماند قرار.