بَرایِ تو آفَریده شُدَم

از ساحل جدا شدم. در مه گم شدم. در عمق دریا فهمیدم برای تو آفریده شده ام. برای تو آفریده شده ام. عشق یات چون دریاست. در تاریکی شنا عجیب است. به ساحل های بیگانه رسیدم. ساحل های بیگانه رسیدم. همه زخم هایت را می پذیرم. سایه ات را، دردت را. اما مثل پروانه و شمع باشیم. نزدیک اما نرسیده. او آنگاه برای اولین بار آرام خواهم خوابید. آرام خواهم خوابید. ماهتاب در پنجره از میان شب می درخشد. تو برای من آفریده شده ای. تو برای من آفریده شده ای. تو نور شب منی. در این جهان خاکستری عجیب است. اما یافتمت. یافتمت. میان ما خیانه ست از کلام ناگفته با من در سکوت غرق می شوم. غرق می شوم. همه زخم هایت را می پذیرم. سایه هایات را، دردت را. اما مثل پروانه و شمع باشیم. نزدیک اما نرسیده. آنگاه برای اولین بار آرام خواهم خوابید. آرام خواهم خوابید. برای تو آفریده شده ام. اما فاصله سرنوشت ماست.