دَرون

باز شب است، باز تنهایم. در سکوت گام ها را می شمارم. بر دیوار خلا می شکنم. در این قفس نفس کم می آورم. پژواک نرم در خلا. چه درد درون است حالا که هستم وقتی هرچه باور داشتم خاکستر شد. چه درد درون است که خواهم شد وقتی قلبم شکسته در باد. هرچه داشتم دادم، آموختم بی صدا ببخشم. اما در پاسخ فقط سرما و سایه به پرسش ها روز به روز بیشتر. پژواک نرم در خلا. در شب جست وجو کردم پاسخ ها را اما آن ها چون ستاره ها خاموش اند. و حالا فقط می آموزم با پرسش که هستم اکنون زندگی کنم. پژواک نرم در خلا. چه درد درون است، چه مانده آنجا میان زخم های روزهای گذشته. چه درد درون است خودم نمی دانم شاید هنوز نفسی بماند. شاید هنوز جوانه بزند. چه درد درون است، چه مانده آنجا. میان زخم های روزهای گذشته. چه درد درون است خودم نمی دانم شاید هنوز نفسی بماند. شاید هنوز جوانه بزند. چه درد درون، درون. شاید نور.