آه این چَشمان

آه این چشمان، چشمان، قهوه ای چون صبح پاییز. نگاهی شیرین و آرام که یادم می رود هر چیز. تو چشمانت را نیمه می بندی در غروب، غروب. من شناور می شوم در مه. چشمانت دو فانوس دریایی در اقیانوس تابستان. آه این چشمان آرام می زنند پر، زمان می ایستد، رفیق. آه این چشمان مرا تاب می دهند مثل نسیم جنوب عمیق. آه این چشمان چون خورشید براق. در این چشمان همه پاسخ است اما من غرقم در این سراب ناخ. نشسته ایم کنار ساحل، آفتاب رفته، رفته، چشمانت رنگ عسل. یا شاید فقط بازتاب آسمان طلایی مشتق. می خندی صدا چون دف. چشمان می درخشند چون ستاره رفیق. ما عجله ای نداریم ای مردم. اینجا فقط دریا، ماسه و نسیم رقیق. شهر می خواهد ما را به دواند. یک عشق، یک عشق. اما چشمانت یاد می دهند زندگی. عشق راست، عشق راست. در آنان تمام حکمت دریاست. گرچه کنار حوضی نشسته. اما مهم نیست، مهم نیست. مهم اینجا و اکنون است. آه این چشمان آرام می زنند پر. زمان می ایستد. رفیق عجله نیست، عجله نیست. آه این چشمان مرا تاب می دهند مثل نسیم جنوب عمیق. این چشمان، این چشمان، چشمان، مان، مان. قهوه ای طلایی، همه رنگای غروب. رفیق. خیلی خوب. خیلی خوب.