آه این چَشمان (Accordion Version)

آه این چشمان، چشمان، چشمان قهوه ای چون صبح پاییز. نگاهی شیرین و آرام که یادم می رود هر چیز. تو چشمانت را نیمه می بندی در غروب، غروب، غروب. من شناور می شوم در مه. چشمانت دو فانوس دریایی در اقیانوس تابستان. آه این چشمان آرام می زنند پلک، زمان می ایست رفیق، رفیق. آه این چشمان مرا تاب می دهند مثل نسیم جنوب عمیق، جنوب آه این چشمان چون خورشید بر آب. در این چشمان همه پاسخ است، پاسخ است. اما من غرقم در این سراب ناز. نشسته ایم کنار ساحل، آفتاب رفته، رفته، رفته، رفته. چشمانت رنگ عسل یا شاید فقط بازتاب آسمان طلایی مشتعل. می خندی صدا چون دف، چشمان می درخشند چون ستاره رفیق. ما اجل های نداریم ای مردم، اینجا فقط دریا، ماسه و نسیم رقیق. شهر می خواهد ما را به دیوانه یک عشق، یک عشق. اما چشمانت یاد می دهند زندگی، عشق راست، عشق راست. در آن ها تمام حکمت دریاست. گرچه کنار حوضیم نشسته، اما مهم نیست، مهم نیست. مهم اینجا و اکنون است. آه این چشمان آرام می زنند پلک، چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ آه این چشمان مرا تاب می دهند مثل نسیم جنوب عمیق، عمیق. آه این چشمان، این چشمان، چشمان، چشمان، قهوه ای، طلایی، همه رنگ های غروب رفیق. خیلی خوب. خیلی خوب.