راه نور

هر قدم در مه، تا می گردم فریاد خاموشی. هم می کنم این درد را به سوی نور می روم. هر قدم در خلا می پیچد، دل در سکوت می تپد. اما چیزی مرا می کشد به آن سوی تپه. راه، راه من در مه و اندوه، بگذار سخت باشد، بگذار نور راه خود را پیدا کند. زیر مه بالا پرواز، نفس زندگی پرواز. ستاره هام را صدا می زنم، می روم به راهنمایی. ما می شومون در سکوت، اما می روم به سوی سپیده دم می روم. خسته از جست وجوی نغمه که عمق می دهد به من. اما حس می کنم می یابم ما یگانه هام را. هر قدم در خلا می پیچد، دل در سکوت می تپد. اما چیزی مرا می کشد به آن سوی تپه. راه، راه تو در مه و اندوه، بگذار سخت باشد، بگذار نور بیاید، بگذار. می روم، می روم در نور مه.