تو فَرق داری

تو جمله باید گفت وگو کنیم را نمی بافی. از شب نشینی هایم گل هایی در دل نداری. خودت گفتی زیر آسمان چای بنوشیم. به جای تشریفات کافه، باغ ساده پیشنهاد دادی. سفره دل را برای دوربین نمی چینی. با لطیفه های کودکانه ام گل می شکفی. وقتی نقشه ها بر باد می رود لبخند داری. و کلام را چون تسبیح تکرار نمی کنی. گمان دامی می برم در این آرامش، ولی نشانی از توفان نیست. تو فرق داری با آنچه می شناختم. نه قاپ نمی زنی، چشمانت حرف می زند. تو فرق داری و من هنوز در خواب و بیداری ام. پس عشق می تواند ساده باشد. تو، تو، تو فرق داری. از کدام آسمان آمدی؟ تو، تو، تو فرق داری. آیا رویا نیستی؟ دلم پر می کشد. عاشق می شوم. آری، عاشق. پوششت ساده چون صبح بهاران. جای مجللات، نان گرم و پنیر کافیست. هنگام تماشای ما، سر بر شانه هام می نهی. و شمارش روزها برایت اهمیتی ندارد. خاموشی ات باغ آرامش است نه زمستان غمت. با یارانم چون نسیم بهار مهربانی. گنجینه گوشی ات تصاویر خانواده. نه هزار آینه است، یک چهره. و آیا می دانی چه شگفت است؟ بگیر و دار عشق های پر هیاهو خو گرفته بودم، اما تو، تو چون چشمای زلالی شگفت انگیز، اما حقیقی. تو فرق داری با آنچه می شناختم. نه قاپ نمی زنی، چشمانت حرف می زند. تو فرق داری و من هنوز در خواب و بیداری ام. پس عشق می تواند ساده باشد. تو، تو، تو فرق داری. سپاس که هستی. تو، تو، تو فرق داری. نه رویا نیستی. دلم پر می کشد. عاشقت شدم. آری، عاشق. تو فرق داری. شکر که فرق داری. چنین به من التماس می کنم.