تو مُنتَظِرِ مَنی

می دانم تو نمی خوابی. زیر پنجره ات در باران ایستاده ام. خیس خیس اما مهم نیست. مهم این است که به تو خیانت کردم. و کلامی نیست که بگوید چقدر می ترسم. می ترسم که هرگز نبخشی. می ترسم که تو را برای همیشه گم کردم. چراغ خانهات روشن است، پس بیداری. شاید گریه می کنی به خاطر من. نمی خواهم فراموش کنی. لایق بخشش نیستم. اما اگر ذره ای عشق مانده، یک لحظه ی آخر بده. تو منتظر منی، می دانم در عمق روحت منتظری که برگردم آدم دیگری. ببخش خیانتم را، ببخش خیانتم را. تا ابد منتظر بخشش تو می مانم. ببخش، مرا ببخش. کور بودم، چقدر کور! هر اشک تو را به یاد دارم. هر کلامی که قلبت را شکست. خودم را نمی بخشم هرگز. اما بی تو جایی ندارم. غرورم شکسته و خاک شده. نفسم با دروغ خودم لشه شده. بر زانو هستم در دستان توست. سرنوشتم دیگر چه ممکن است؟ می دانی یک چیز ساده فهمیدم. خیانت اول خائن را می کشد. هر روز بی تو می میرم، عادلانه است. اما دردناکی، رحمت، بخشش. اگر می توانستم زمان را برگردانم، انتخاب دیگری می کردم. اما ماشین زمان نیست، فقط این درد و شرمساری است. تو منتظر منی، ایمان دارم در عمق روحت منتظری که ثابت کنم عوض شده ام. ببخش خیانتم را، خیانتم را ببخش. منتظر می مانم حتی اگر برنگردی. منتظر می مانم. هرچقدر که لازم باشد چون تو، تو همه چیز منی. ببخش. منتظر می مانم. هرچقدر که لازم باشد چون تو، تو همه چیز منی. ببخش.