اَگَر تو نیستی

وقتی صبح با اسمتو بیدار میشم، و دنیا مثل نقاشی در نور آب می شود. وقتی حرفای عشقانه ای تویی شعرم می آید و هر ثانیه با تو یک عمر می گذرد. چشم که می بندم، تو را می بینم. محبت تو هوای من، گل های باغ من. اگر تو نباشی، پس کی صبح را می سازد؟ اگر تو نباشی، پس کی راه را باز می کند؟ اگر تو نباشی، پس قلب کی با من می تپد؟ اگر تو نباشی، پس کی زیر این ماه ایستاده؟ وقتی در سکوت دستت پناه من می شود، وقتی با خنده ات دردم آرام می گیرد، وقتی تو را در بغل می گیرم دنیا مال ماست، حتی در باران و طوفان آسمان صاف می ماند. چشم که می بندم، نورت را می بینم. صدایت راه من، جواب خواب هایم. اگر تو نباشی، پس کی صبح را می سازد؟ اگر تو نباشی، پس کی راه را باز می کند؟ اگر تو نباشی، پس قلب کی با من می تپد؟ اگر تو نباشی، پس کی زیر این ماه ایستاده؟ اگر فردا نباشی، من مثل باد بی جهت می شوم. امنا می دانم تو مرکز دنیای منی. تو دلیل من، تو امید منی. اگر تو نباشی، پس کی صبح را می سازد؟ اگر تو نباشی، پس کی راه را باز می کند؟ اگر تو نباشی، پس قلب کی با من می تپد؟ اگر تو نباشی، پس کی زیر این ماه ایستاده؟ اگر تو نباشی. اگر تو نباشی. می شوم فقط تو. فقط تو.