Havata

Հավատա ինձ, եղբայր, իմ թագուհի, Ես քո ասպետն եմ մութ խավարի։ Ձեռքդ կոտուր ինձ Ամպուրի, բոլոր ցավերը վերջ մոռացի։ Քո աչքերի մեջ Տեսնում եմ ես, սեր եմ առնում, տալիս եմ քեզ։ Գուցե գիտի նա, որ մենակ եմ, Աստծուն կանչում եմ, Որ աղոթեմ։ Կրակում է վեր սարերից վեր, Դու այնոտ շնչի հյուհեր։ Գաս իմ ընկեր, Ժամն է եկել, որ հավատաս, որ աղոթես։ Գնաց նոր Պատերազմ է, նոր քարե դարձ, կենդանի է մնում մինչ Մեր տարեդարձ։ Ամեն տարի գոմ եմ վառում, Բայց չեմ հուզում, օ՜։ Իմ սիրելի, կողքիդ լինեի, Քեզ սիրեի, սիրեի գերանի, Երանի, Գերանի, երանի։ Յա՜։ Հավատա ինձ, իմ թագուհի, ես քո Ասպետն եմ մութ խավարի։ Ձեռքդ կոտուր ինձ ամպուրի, Բոլոր ցավերը վերջ մոռացի։ Քո աչքերի մեջ տեսնում եմ Ես, սեր եմ առնում, տալիս եմ քեզ։ Գուցե գիտի Նա, որ մենակ եմ, Աստծուն կանչում եմ, Որ աղոթեմ։ Աղոթում եմ, վեր նայում եմ, Երազում եմ, կարոտում եմ։ Զուր գիշերում մութ խավարում Քեզ սիրելով հավատում եմ։ Աղոթում եմ, Վեր նայում եմ, երազում եմ, կարոտում եմ։ Զուր Գիշերում մութ խավարում քեզ սիրելով հավատում Եմ։ Հավատա ինձ, իմ թագուհի, Ես քո ասպետն եմ մութ խավարի։ Ձեռքդ կոտուր ինձ Ամպուրի, բոլոր ցավերը վերջ մոռացի։ Քո աչքերի մեջ Տեսնում եմ ես, սեր եմ առնում, տալիս եմ քեզ։ Գուցե գիտի նա, որ մենակ եմ, Աստծուն կանչում եմ, Որ աղոթեմ։