Құлагер Поэма

Қазақтың әсем жері Арқасында, Арқаға жетер Арал балқашың ба. Сырымбет зереңдей мына айыр таулар жиналған сол Арқаның алқасына. Арқаның алқа қонған даласына, Үлгірдей таулар отыр жарасында. Алқыппа бетіге де кей кез төсеп оранған тау орманның Ағашына. Бұлақтың тәттісі де тазасы да, Көлдердің кең мөлдері тау босында. Айдыны ала шұбар құс тыйқұлар ауыл мал маса төгіл Жағасында. Аулы Сырымбеттің саласында, Ғашық боп ақ сұңқардың баласына. Құмар боп жерден жүйрік, көктен құс қып тұр таулар Ән шері қалған арасында. Бұл күнде осы тауда жалғыз жан жүр. Дүниеден аулақтанған да бұрды бір. Қара шал қайыңда отыр көлеңкелеп бір қуа шалыс түнде Ілулі тұр. Не еткені жақ әлде маңқұлы, әлде даңқұлы. Бұл өзі күңіреніп тұрып айтады жыр. Осындай ертегі ғып кету күнге еліңде ескаузында жоқ Пе кен сыр. Қазақта құлагер де көп айтады. Серінің серіге дау деп айтады. Атыры иесіне мәлім деп жөтегенде мал көрмесе неге Айтады? Қырдағы қара сойыла бақаңдаған, Қалада қара жүрек қаһараланған. Сонда пері болсын, сері болсын ұнайды өміріммен ақан Маған. Көкшеге қыз ақ күміс шаққандайын, Шабылған жазда кілем ақ балдайын. Қырдағы құлагердің әнін тыңдап, Бұлайша әңгімені ақан жайын. Кісі емес ақан төрі деп билік айтқан, Ұры емес ауылы тұрып ел шулатқан. Мұлды емес мешіт салып, зекет алып, Нәзік дүние енің бойға жаққан. Ол емес шән өзінің малын баққан, Кісі емес әне байдың отын жаққан. Кісіні ит етіннен жек көретін дау қу барыс айтып Биге шаққан. Төрінің тұсындағы қасына ерген, Өзін жұрт құрмет қылған көрген жерден. Жерде тоқты сойып, топыр қылып салсырай саңлақ мініп Сұлу сүйген. Жүйрік ат сонар саят қыз қырқынмен, Өмірді өткізген жан өз ырқымен. Өмірдің ащысы емес тұщысын да қызықтап жегет ойын Қыз күлкіңмен. Саңлақ ет шыққанымына озған жүзден, Көп сұлу көзін сүзген күн өткізген. Қызықтың айдынынан да құла шұрып, Армансыз қаздай қалқып, қудай жүзген. Осыдан келе келе жанай безген, Өмірде әлсіздегіні әбдан сезген. Сезгір жан нәзік көңілін азап алып, Жабырқап жапан дүниеде жалғыз кезген. Кісі емес көп қатынды үйгір деген, Болмаған пендеге әсте тию деген. Тек тұқыс тазалықты қолын ұстап, Арман ақ сұлулықтай сүю деген. Және те жақынынан жарды сүйген, Сол үшін ауылы аймақ безген үйден. Алам деп ақ марқаны ала сұрап алмай ақырында ішәй Күйген. Туғаны Арқадағы арғыр елі, Өскені Көкшетаудың шалғын жері. Ащы тіл, от пен езді қылығынан атанып кетпеді май Азғын пері. Ләқапы әл Дәуди әлде пері, Арқаның атақтысы ақан сері. Көкшеде сұлу сүйіп, өлең айтқан бұлаңдап тақымында Құлагері. Тегінде тегін бе екен ақан сері, Бұл да бір емес пе екен елдің ері. Өз ұлын, өз ерлерін ескермесе елтегін алына қайдан Кемеңгерді? Меншік деп таза бұлақ таудың тасын, Мәкандап жүргендей дау көлдің қасын. Айтады осылай деп айтушылар, кім білсін әлде түрік, Әлде расына. Басталды әңгіменің бұлай басы, Болды оған жетпіс сексен жыл шамасы. Арқада ерейменді мәкандаған киіде Сағынайдың булыт Тасы. Қалдырап жыннанғандай қылу басы, Қудай боп әппақ болып сақал шашы. Сағынай сапты аяққа сиіп өлді тоқытай тоқсан төртте Келін жасы. Кім білсін Сағынайдың кім екенін, Кім білсін қай жылы өлді, өлді қай күн. Малы мол, малайы көп, қатыны көп әйтеуір болуы анық Бір байдың. Қар кетті, көк жетілді, ағаш бүлгі. Жетіпті сағын айдың жылы-жылжи. Қар жұқа, күн жылы жер сону бол сол жылы Арқ едім деп олу еткі. Қар өткел келіп жатыр қар қаралы. Кереку сеймей баян торғай бәрі. Жетсу осында кеп құйып жатыр арқаға аунап төсіп қара Тау. Әр елдің қошқарлары марқалары. Әр жерде ауыр қотан алқалады. Жиылды сағын айдың сорпасына ас жеп атын шауып Парқағалы. Әр елдің бұқалары өгіздері. Қызыл көз саба құрысақ сем іздері. Ерінен жарты ай жүріп келгендер бар. Келіпті-ау бәли шекедегізге-ау. Қайырып қыстай баттап Құлагерді. Осы астың дақпыртына Әқан келді. Мінгізіп бәйге ала жайтаңда деп аулына ас бергенің Тақау келді. Арқаға алты қонуып алыс жерді. Албет жайлап жүру Әқан сері. Хабары Құлагердің осы жаққа келуші емес, Емес көптен бері. Дегендей батыр жауға шишен тауға. Жүйрікті бәйгеге деп бәғалауда. Бүлдірі көкше таудың келді десті. Топ жарап талай енді салған сауға. Келмеге қойды байлап Құлагерді. Маңайдан жайын жүрмесін деді сері. Біреудің тілі мен көзі тимесін деп дұға оқып, Әқан жерге түкірді. Салбырап тұр Құлагер байлауында. Құланың қарасып бас аяғына. Осы ма Құлагерін деседі жұрт. Жүрер жануардың қай жағында. Сал бірін салам ойын сал бір тірі сек. Қатымас қайын жер мойын иіт өндірішек. Бітімі орда шорқа ойқы шойқы пішкідей жануарды қола Қойшы. Алмайды мынау бәйге жылқы көрсек. Көті бұддыр бұдыр бөлшек бөлшек. Көкшетау шолағында мақтайтын мен осыған ит болайын Бәйге берсек. Құлаға мініп қойын атар едім. Мен мұны жүргізушіге сатар едім. Бұл әнші асқа күлкі ат қостым деп үйінде тыныш Қана жатар едім. Қойшыға мен мінгізіп қояр едім. Семіртіп мен соғымға сояр едім. Кемпірдің азасын әкеп сойып батоқ етімізға тояр Едім. Салбұры жазық бауыры ұзын тұрқы. Сүйегі сиыр сүйегі иық жиқы. Осы ма данқыр шыққан Құлагер деп ас егіз Әқан Атын қылды күлкі. Сынышының келіп көрді отыз қырқы. Күреңбай көрінеді жаман сұрқы. Алдынан ұмтылғанда аң қотылмас. Артынан жөнелгенде жетпей жылқы. Күреңбай көріп тұрып алды маңын. Жануар жүйрік екен жылқы малдың. Жерұзақ үш алдында өре жүйрік бітімі өз айтып тұр Жануардың. Келіскен кескіні мынау омыр алдың. Өз айдар қаратсам деп қазақ қауымын. Сомай ақ біртақбақ ай болат үй ақтасындай шұбарала Көкшетаудың. Жүрсе де жаздай құрып болмайды тоқ. Кежірім кесері басты кесіңе жоқ. Хақпен бел қалып айды үңгір сағақ жануар шапса Жүйрік тұрса сен соқ. Маңғұлдың бес ати емес тұқырынған. Бұл таза шөвет шадлан тұқымынан. Жануар шапса жүйрік мінсе берік бозбайды жүгіргенде Жылқымынан. Мінезі жануардың жылқыдай жат. Бұл емес текке әуметтей қазанат. Күй келіп көзге қораш көрінсе де шапыны Шалдырмастайды тер қанат. Екі рет үй соққандай пысқырғанда. Жеткізбес жерден жүйрік көктен құсқа. Жықпаса жалғыз қазы-жануарды бұл әзір жеткізбей тұр Жылқы малға. Салбырап тұрғанын әдемі жабы. Бұл тұпар келіп тұр ғана әбден бабы. Маңдай жарқырап тұр жануардың ашылып тұр састымының Бәгі. Әпәлі атаныдың деді сөз ақ. Деп оны өзге қазақ етті мазақ. Көмбеде асық паңдар көрісерміз. Сол күні Құлагердің айтар өзак. Сол күні Құлагердің айтар өзак. Қайтейін одан бергі сөзді қозғап. Белгілі қазағымның қол тумасы сау емес. Танымаған мұны көз ақ. Соны айтып кете барды сол Күреңбай. Әқанды ортаға алып бименен бай. Жарқыным жалғызғысың едің қайда деп жатыр жабырласып Жөнін сұрай. Еліңе сауғын айттық біздер одай. Тоймадық келесеңе сенің мұндай. Жетелеп жалғыз атты жеке кепсің ешкімді қарауылды Жолдас қылмай. Еліміз көкше таудың аты келді. Не керек одан басқа дейді сері. Құлагер қос атыңның атын ақан таратсын жарысы қайда Шақырып бері. Ақанның айтуымен жарысы келді. Ол да бір сары қақсаған арсыз еді. Атының жайына ақан айтып беріп, Осыны жұртқа хабар салыше дейді. Жарталып шауғын жүріп шар tarатты. Құлагер келгендегі жар таратты. Құлаға құлагерге қанық шіркін иесі көк түйұнның ішін Тартты. Көк түйұн тыйған жүйрік осы жақты. Бес жылдай бәйге бермей келе жатты. Жиында неше дуа жүйрік жиған бәйгемді шаппай бер деп Талай айтты. Иесі батыр аш бір кеппегеуде. Ұр көпе томырық мінез намыс берме. Осаста сағы сынып бағы тайсақ өзін дабдаған Түргілдің деуге. Шулатқан арғын елін арқа қалқын. Естіген батыр аш та құла даңқын. Сатылап кісі салып сұрап еді қолына түсіруге ақан Атын. Жүрегі жараланған ер жүйрікпенен. Сері ақан сұрауына идекпеген. Сонан соң кейін сақтап кеткен батыр аш өкілет көк Түйұнның жүйрік деген. Көк құла екі арыста жүйрік деген. Дәл мұндай өзге жерде кейдекпеген. Құлагер көкше таудан кеп қалған соң, Мен сол батыр аштың күйбеке деген-а, Еей-ии-ии-ии-ии-и. Көлеңкі күрпілдетіп саба піскен. Асқандай әңгіме жылқымыз ішкен. Ән шаққан Әсем әніне аяған жоқ жиылған дауысын сұрай Мәжілістен. Әуе толқып ұралады ақан түскен. Көп қылық кетті кер деп сырттан іштен. Шығады ақан дауысы әнге талып безілген ғашық жар Мені қырған қыз бен. Ән тәтті ақан салған арқадағы. Үш тоты ақ саусық ақ марқалары. Салғанда сырым бетте сүйек тәніні қасынан жиылған Жұрт тарқамады. Соққандай сырым беттің салқын желі. Отырды өлең айтып шалқып сері. Ән тоқтап ақан сөзге айналғанда ауысты жұрт аңызы Құлагерге. Оңдық мына сіздің ат келгенге. Құланы даңқы шыққан ат келгенге. Атыңыз бұрын кездеспеген шығыр Алтайда алғыр жүйрік Көкпенен деп. Көк түйұн көптің алдын бермей ақ тұр. Өзге мал одан озып келмей ақ тұр. Шаптырмай жиын сайын бәйге сұрап, Бақ талай батыр аш та өледі ақ тұр. Ат шапса ішімізде сыртымызда. Көк түйің жеткізбей тұр жылқымызға. Бас бәйге батыр аштың сыбағасы деп тігіс қойды ғарық Жұртымызда. Алып жүр ару ақ сіз да құдай сіз да. Құланың бақтын сіз де сынайсыз да. Естілше құлагердің көптен даңқын құдайдан көк өзі Бағын сұрайсыз да. Естігем бұрын даңқын көкнеменен. Алтайда одан жүйрік жоқ дегенен. Кездеспей иесінде жүрген болсо, Ой, осы жолы көк шолақты бөктеремін. Ақанның осылай деп өктегенін құладан озар жылқы жоқ Дегенін. Жеткізді батыр ашқа бір қу ауыз құлаға бөктерелер Көк дегенін. Мұны естіп батыр аш жалы бұланы таланы көк жалды Кеткен қысып ашу сайтан. Тепсініп әуе тауға келді кіріп, Жиған жоқ аяғында жатқан ақан. Қылған жоқ қорқуыңнан қауып қайқаң. Үндіріп батыр аштың шықты қатаң. Қамшысын бөкте ұстап жүгініп шалы ақанға сөз ауымына Сонда қайтқан. Ей, қаңғырып қарауылдан асқа кепсің. Бұл аста абыройым басқа депсің. Атыңа өз аузыңнан бәйге беріп атыңды өзгелерін қоспа Депсің. Ей, атаңа залтайымнан қалай көпсің? Алдымнан бәйгемді алып көрген жоқсың. Сорпасыз сағынайдың бу болды ма? Алтайдан озамын деп бұғын жепсің. Алтайда мені қиып тышқан қонбай, Қарамды күре алмай дау сендей торғай. Бөктерем батыр аштың көк атын деп өзіңе ат бұтып Тобай құсым ай-и-и-и-и-и-и. Қоқыңға батып кеттім шалдың сөзе. Аңырап алғашқыда қалса төзе. Уы төлемей шалды алды шағып. Шағи лаф бере ме? Оның дағы от мінезі Әңгімеге әкірең қаққан мал мырт сөзде көзіндей Кесірткенің қысық көзде. Алтайдың қар жырындай көп ақылдаған көпті құлы Азбансынған бұл күні өзі. Ат біткен құлагердей ақаныңа, олдай жерді көкке Тақарына. Көгіңді бөктермесем атым сенікі шапса да әкең мені Байтағына. Жайырында жайсаң аққан қаймыққан жоқ. Жүріген жол бар ыстыны айнытқан жоқ. Жат жерде жалғыз жүрмін деп именіп, Бұлар деп түбі қалай қайғыртқан жоқ. Жұрт түзу одыны әрі жаңғыртқан жоқ. Қан құлап қаға жұлап қағытқан жоқ. Насырға шабатыным біліп, жиын шаппаған бәйге басым Ауыртқан жоқ. Түтікі батыр ащылы басы қалтақ, Қалтақпа жан жағына етіп жалтақ. Біл әлмай неғылларын. Үйден шықты осығы жұрт тау жатты үйден тарқап. Жүйрікті топты жарған қағып жайтақ. Таңғалды әнаты мен елді байтақ. Ауылым қонған сырым бей саласында деп хан ән сап Жат тау басты шайқап. Тауысып Көл қымызды таудай етті. Ерімен ешегін де етке бөкті. Жайтаста төрт аяғың келді тұлпар. Оңаша жұрттан аулақ тұр тау серуен. Құлаң гүл дүлдүл екен жануар ай. Жүйрікке қолы жеткен жарығандай. Саған да іші мырза жолың болсын. Жылқыны жібертімсің танығандай. Күткен бір атым еді күнінен тай. Жолдасым осы ат менің еше жылдай. Ендеше баспай кене алып тұрсын айтқаның келсін Сыншым аузыңнан ай. Батыр аш танушы еді бұта малды. Құлагер көк атқа жалсы қылданды. Алғашқы құлагерді көрген күні түнімен ұйқы көрмей Ыңқылдады. Күн бөге құлагерге тағы барды. Жағалап балдарды да көзін салды. Арқаның ал бастысы бұл шығар деп ішінен құлагерден Қауіптанды. Жануар мінезі де ерек екен. Сүйегі алқа солқа бөлек екен. Көргем жоқ көрің жүріп мұндай малды жүрсе шабам Екен, жерем екен. Оттек жануардың екі көзі. Ұдашыл ұлан азар қыбыр-қыбыр. Аттырып ақан атын оқты көзге тұрғанын қайдан білсін Ажал құрғыр. Не қылсын ақан оған қарасын ба. Жау біле жүре берсін жар астында. Тұмарын құлагердің шишып алып сипап тұр аясы мен Жаясында. Қызылшық тартып беріп баласына. Көк аттың қоя беріп арасына. Алдыңа бір екі ғат салып отыр келгенше сонау жердің Шамасына. Қайдарда тізгініңде тежеді отыр. Тақымға қамшы салмай безеді отыр. Бұлдыр бірдің соңы ұзаңыз ба тек қана бір мөлшерді Көздейді отыр. Көрдің бе сонау жатқан көк өзекті. Өткізсін сол өзектен салшы тепкі. Қоя бер басын сонда қарқатайын өзі алар одан кейін Қалған бетті. Ауыл күнім аттар кетті, сен де жөнел. Шаң басса желге қатар жер мен көкті. Айрылып мен сендерден қалдым жалғыз. Бір Алла аман келтір екі ремектей. Шаңы бұл екпінді жылы аттар қаңбақ. Балалар ұрран салып безді зарлап. Шапалақ салған ұрыны күңіреңдарқа. Ұдашыл ұлан азар болды жан-жақ. Жүйріктің қағып ұшқан құстай шүйіп. Аяқтап барған сайын шықты жүйрік. Төрттің мың үш жүзден мойыны озық құлагер келе жатыр Тістеп түйіп. Арында төртеуінің мың ат қалды. Балалар барған сайын шулап қалды. Жер жүгін барған сайын баурын жазып, Шаң шіркін барған сайын будақталды. Өссем де атқа шауып бала болып, Айтуға жетпейді әлі мұны толық. Бір сөзбен байдап бөктеп айтқаныңда, Бұлай да бопты қатты қырғын жорық. Бұрық кетті кезең асты ұшып алған жан. Қуал жеп құртты қозды астағы жан. Ойысты үш төрт қара үздік создық алдыңа бірі қылан, Бірі баран. Көргенде көзі шында келе жатқан. Қараны қоя ма көз күн түңіп аққан. Жасаурап екі көзі тұра алмады құласын құлдыраған Таңы Ақан. Сорғылап сол өзекке атта құлап, Жоғалды жұрт көзінен келе жатқан ат. Өзектен үздік түйдек ұшар шықты алдынан қылтеткендей Болды ырат. Елде жоқ осы кезде ұшар қанат. Қайтсай қазір кім құмарланады? Әй қаның не болғанын білгеміз жоқ. Алдыңа барандан бай қыланданады. Жұрт айта ат ұшуы ақ біреу қалды. Баран жоқ баған әгі деп шулады. Өрніген түске таман үш желдай ақ дегенше әне міне Келіп қалды. Алтайдың қос қанаты асып ару ақ. Көгаты батыр аштың келді заулап. Дауысы азар шығып баласының шырылдап өте шықтау биік Айдарлап. Тек Құла астың алдын шайқаған жоқ. Бәйге алып жиын жарым жайқаған жоқ. Айрылды ба қанында қалдық міне кеткенін қалай қарай Байқағам жоқ. Жұрт қаптап жетті шауып қу сақкөлге. Әл көзек ат көрінбей кеткен жерге. Алдыңа баран болмай қылан болып айталық не болғанын Құлагерге. Құлагер жеткізсін бе жекпе-жекке. Келеді басын тартып қорқып текке. Көгаты қағып соғып омырау мен әңгіме келіп түстей Осы өзекке. Өзектің осы қылтам ойынында. Аттардың шауы өтер жолы мұнда. Кекірдеп жасырынып тұрды біреу. Бір жаман осы өзекте ой қылуға. Осы өзеу айқаң айтқаны мөлшерлі өзек. Келген осы жерге тізгін тезек. Көгаты артқа тастап, осы арада жөнелер Құлагерге осы Кезек. Кетіпті тер жол мектеп көкті жауып. Құлагер қиысқан бас қылды қауіп. Терлемей қабағы да Құлагердің келеді іркіп бала Еркін шауып. Өзіктің осы қылтам ойынында. Аттардың шауы өтер жолы мұнда. Кекірмек жасырынып біреу тұрды. Бір жаман осы өзекте ой қылуға. Сап етіп бірдеңке дики бұрынды. Бере бер балам бере шылыңды. Жанасып Құлагерге қалғанын да сап етіп ай баалтасай Құлан ұрды. Құлагер шапшытқанда көкке қанды. Тек бала шыр-шыр етіп аттан салды. Әқ бұзыт қара киім көк түйғынат өзекте шыға шауып Кете барды. Десеңдер қайда қандай қырға құсты. Ол тұста баста болған жиылысты. Болғанын бір сұмдықтың іші сезіп қылаңа қылтеткен Дәк берген ұшты. Келер деп үміт қылған алдыменен. Ат еді алып келген алыс жерден. Жат елде жалғыз өзі сүйген аты серінің санасады халі Менен. Құлагер қорқырайды қаныменен. Ә қанда шырқырайды ау жаныменен. Әғылып егіл тегіл болып отыр зарлаған Құлагердің Әніменен. Осылай ақан зарлап жылап жаты. Қайсынол жаламасқа жанға баты. Күйінде ол күңіреніп Құлагерге айырылды ол аттан Жақсы достан тәтті. Кешкі жел жыбырлатты қу сақкөлін. Күн батты күлең қалды арқа жерін. Қошыпты күңіреніп Құлагер мен қайғыртып қасындағы Қалың елін. Құлагер Қоштасқаным ел алдында. Сүйегің қалды ау сенің қыланды Да. Айрылып шағымда ғо Жалғыз сенен. Қайттийің тұрмаған соң жылады Да. Қошында Қалдың кейін Құлагерім. Тұрмадың жығылғаннан. Дүниеден саяғы жүріп таяғы Жетем көретін күнім Шығар. Бұ да менің. Көзіңнен айналайын Тостағандай қиярем сен ау нағыз Тастаған ай. Басыңды иткен игі іске Тиген ерте кеш құшақтамай жас Баламдай. Құлагер қошқұшақты жолдасыма Мен білдім төнесем дей тұрмасын ай. Тигізбей топыраққа Жоғарылеп сақтармын. Өлілгей ши қуысыңдай. Сондай етіп Құлагердің басын кесті. Көрген жан қайтсін шіркін асыл десті. Достары қайран ерай уа байлап қастары сол сыйменен Барсын десті. Алда баз арт жағына ұлың кесті. Бәйгеге өзге қалған жан өлесті. Бір салып атты бұтқа қамшыменен жамылып жүріп кетті Қоңыр кеште. Жол шыбай жол көбелді арал атты. Бұрылмай бас өңгерген бара ма ты. Кереңнің кең даланы күңір еңтіп байбайлап Құлагерге Бара жатты. Бесікте бала оянып ойып қатты. Кемпір шал жамбасына зар lumbago. Азалы ашы дауыс зарлағанда жұрт бірге жоқтап жаттай Өлген атты. Көргенде Көкшетауды дерті қатты. Жүрген жер Құлагер ме жанқа батты. Кетер тұн Құлагердің жатқан жерін құшақтап жер Бауырлап қыла жатты. Тау мен тас шоқтағандай кер құлады. Бар бұлақ көлге суын бауырымдаты. Кірсіз жел кінәсіз жел жылы шыр ақ құланның қазасына Көңіл айтты. Ардақтап ат байлаған бір ағашын. Хас терлеп Құлагердің ілді басын. Әгіл егіл тегіл боп отырды көздің оңбауына құйып Жасын. Құланның қайғысынан қатып семіз. Құр айдай екі жайда қалған шөгіп. Құлауға құйын сұқ сар дабдай ұмтылып. Құрт шеген қыу бас өңкел секілденіп. Ақанда қызық та жоқ, сауық та жоқ. Оларды іздеп жұртпен жауықпақ жоқ. Қапыда қатты киген сол соққыдан қираған жан Қанаты сауықпақ жоқ. Жары да жоқ, жалында жоқ, сақсата жоқ. Оларды көксере енді мақсат та жоқ. Күн өтіп Құлагер деп сала тұғын. Байғұс Әсем інді зар жақта жоқ. Бауырында Бурабайдың бір шоқ қайың. Көреді сонда сирек келіп дайым. Елулі сол қайыңда тұрған қуыс ызғылар Қобыздай жел соққан сайын. Басында айтамыз деп бастың жайын. Әңгіме қылдығы білмеймін астың жайын. Мына бас Құлагердің қуыс еді. Мына шал ақан сирек ашқындайын. Өтті күн қалды ағашта бас қуарып. Қаратайды сере сақал шаш қуарып. Серіксіз елсіз малсыз есіз тауда өткізіп ай Өмірін ол бас қуанып. Кендіре тауды дайы тастаған ғой. От үшкен бойында жоқ жас құмарлық. Барар жер, басар тау Бурабай боп. Бишара бәгіп өткен бастың мал ғой. Жігіттің бір күндегі Көкшетауы. Көрісінкен көп сұлулыды көкем ауы. Құлазып күзді күңгі Көкшетауда Қызықтың көшіп кеткен сар жайлауы. Көңіліңе Құлагерден құйылып мұз. Ки күйіп ақ қанатта отыр байғұс. Жан тынышы елден неме жерден тапқан. Сондай бір адам болды ау жаны жалғыз. Дауысына жаңғырығып ау жаңғырығып қыз. Сиырының салған әнін сағынамыз. Қазақтың қиялының жақсы аты деп. Бізді ағы Куллагерге қамығамыз. Сорылақан Куллагер деп жылап күйген. Елдің ол құлағына жылы тиген. Болса да мейлі пері мейлі сері. Ақанның атын мен жұрт әнін сүйген. Аты өліп Астанақан шаршап қайтты. Еліне оның әнін мал шап қайтты. Ел елінен еріменге жиналған жұрт. Еліне Куллагер деп ән сап қайтты. Жұрт жоқтап қапыда өлген қайран атты. Әр жерде ел булы-булы сайрап жатты. Шегі домбыраның сынсып жылап. Әншілер Куллагерге бай байлатты. Шегі домбыраның сынсып жылап. Әншілер Куллагерге бай байлатты. Құлланының мақтады жұрт мал басы деп. Тыңдасын Ақан әнін зарласын деп. Қазақтың бір аяулы атын атқан. Басы жұрт батыр ашты қарғасын деп. Ақанды айтпа сақта қол басы деп. Аяды Куллагердің жолдасы деп. Ұқыты өткен күнге ілі қанат. Сол сұмдықырда қайтып болмасын деп-ау.