Қалнияздың Қожалаққа айтқаны

Ой, Адай да батыр-ау! Қожадақ армаң артық арыстан. Жүріген мықтай ұрыстан аман келген ұрыстан Ерлігің сенің кем бе Адай кешегі төбе қарғыстан. Ата қызы ер шабай өмір баба құдабай дұшпаның Қуған қорыстан. Мың байырсың секілді патша ғарыса ұрысқа далаларың Кешегі. Есен сары ер ұлақ қалмақпенен Шабысқан-ау есен ғұлдының есені. Таутай лақпен алысқан желдірлақ қалапысқан атаға Тартып үріс. Ерлігі саған рустан егесі жерге келгенде ер Өлмейтін беді мамыстан. Сен Адайдың сұйы да жауды көріп шескелеп шиын маған Айы да. Ерлігіңді сөз қылған Адай қойды ғой Байырғыңға. Қас дұшпаның көргенде Батырлар мойын бұра ма? Халық үшін туған қайран ер күбірде шадап тұра ма? Ақ отауға Адай едің үлкендей мұң алсаң. Батыр да көзің бірде сен үлкен де жүйрің құралсын. Қожадақ тұрмақ ол баста артыңнан сарбас жаба ма Сеней. Ұранда бұрауға ат қойсаң. Келін береді-ай Құдайке ізіңе ертіп қылап қойсаң. Әруағың сан аспай ма? Дұшпаның қорқып саспай ма? Ерден ерге барғанда ерлігің абар болғанда. Халің елің жиылып ей алдыңнан шашу шашпай Ма? Ой, ой Шашпай ма?