Yerevan

Երևանը մենք ենք, Երևանը մենք ենք: Շեշ, Երևանը մենք ենք, մեր քաղաքի մեջքին միշտ կանգնած Պինդ, եթե նրան պետք ենք: Կերեբունի Երևանը մերն է, Հուսամ դեմ չենք: Վեհ կեցվածք, բայց վերջերս սեջը լենչ Ենք: Անտեսում ենք մեր մեջ ապրող նվիրյալներին, Նրանց բարևը չենք առնում: Ճամփազանց կղված ենք բաներ Մունել բաներից, հին ու հարազատ քաղաքում: Ես այն տաշած քարն եմ, որ մնաց գետնին, ես Հին մաշած բառն եմ պոետի բերնի: Ես միշտ եղել Եմ, երկու էրն եք մի տեղում, տարիներն իմ բեղում Ծանր քաշս չի նեղում: Նույնիսկ թռնելուց հետո չասացի Հոպ, ժպտում ես երեսից, բայց օձս մեր անիկ մեջոց: Քաղաքը անտարբեր, բայց ես մնում եմ շարտացավ, Հենց այդ ծաղիկն եմ իմ, որով ձմեռը վերջացավ: Քըֆուրից հետո բերեցի արյուն տանակիս սերի, Արժանապատվությանս գին էր: Տասնվեց տարեկանից իջում է Ջուրը մեծերի, քանի որ խոսքը արդեն իմն էր: Ես ամենանորն եմ ամենահների մեջ, Ամենահինն եմ ամենանովերի մեջ: Ամենաանհայտն Ամենահայտիներից և ամենահայտնի ամենաանհայտներից: Երևանը մենք ենք, Երևանը մենք ենք: Երևանը մենք ենք, Երևանը Մենք ենք: Երևանը մենք ենք: Շեշ, Երևան էիք, երբ երեխեքը պատուհանի տակ խաղում ենք Իրակի առավոտյան ու գոռում հայերեն: Երևան էիք, Երբ երևներում ագռագետ են, իսկ մենք միամտորեն սպասում Ենք քայլերի հսեմ: Երևան էիք, երբ արևից միշտ բողոքում Ենք, բայց երբ անձրևում է, երանի ենք տալիս երեկվա Շոգին: Երևանում միշտ բարևն ասում է, Նույնիսկ երբ հոգնում ենք օտարների մոտ սերն ադենք Երգում ենք քաղաքին: Ու քանի սիրտս լքեցին փողի Պատճառով, ճանաչում եմ՝ ում հետ ոնց գիտեմ զբանս Հանճարով: Ես Երևան եմ, այստեղ ես մեր Տանը: Գնաց մնկամ, ժպտացել եմ, մուլացել, Միտքս կուրացել էր, բայց երբեք չեմ մուրացել: Լավ էր, Սիրել եմ ու ատել, շատերը գնացին, Իսկ մենք մնում ենք հալատեր: Ինչ արժե հոգի, Որքա՞ն են քեզ տվել: Զրկվել ես ամոթից, Բայց մենք մերը պահել ենք: Երևանը մենք Ենք, մեր սերը Զենք է: Երևանը մենք ենք, Երևանը Մենք ենք, Երևանը Երևանը մենք Ենք: