Монолог души Version 2009

Пасмурно, дождь, погода просто дрянь. Тут ты понимаешь, мэн, что переходишь грань. И погода даже, в общем-то, ни при чем. Я отдаю дань тем, кто ходит ни о чем. Тот, кто другом считается, но им не является, Появляется только тогда, когда в чем-то нуждается. Отключается и начинает врать, да мне насрать. Просто жаль, что я не могу это душой принять. Унять не могу в сердце своем печаль. Причаливая к одиночеству, уплываю вдаль, Куда-то далеко. Только я и рай, где нет обмана и ты Сам выбирай. Тихий путь, монолог несчастной души. Эту боль, этот страх темной ночью в тиши. Ты мелодией в сердце, эту боль задуши. Ведь я читаю души. Монолог души, разговор в Тишине с самим собой, Горькой судьбой. Монолог души. В мире мы одни с самим Собой, одной звездой. Өзіммен өзім отырмын Есілдің жағасында. Көптеген ойлар пайда боп мұл судың арасынан. Есімде, әрине, менің ең алғашқы махаббатым. Жылдар бойы жүрмін-ау сол сезімді аңқалатып. Менің ойымда күнде сен, күні тұрсын, былайы түнде Сен. Ойланамын өзім туралы түнмен көзімді ілместен. Деген сөздерді талай айтқанмын, талай аруға бәрі Қашықтан. Ендеше бәрі де жатады өткенге, Өткенді кейдеге бес қалам. Балықтар секіріп сөбетін қозғалты ойымды бұрып бара Кетті. Есімде достарым алыстан тастап тын жас кезде Бірге ойнайтын едік. Бірге өскенбіз, бірге Көргенбіз, демек, бінде бірге шеккенбіз. Қазір бәріміз есегеміз, сондықтан сирек көрісеміз. Кіммен естіп тұр тек қана су мекен айналамда қайнады Ананы. Судың да жататын тәсілі бар ғой. Айтарымды айтып мұңымды бастым. Мұңдарың тасып жүзсіңдер, барыңдар сумен есіласып Жараны таңып. Мүмкін біз кездесіп қалармыз жағада Есілдің есігі ашық. Монолог души, разговор в тишине с Самим собой, горькой судьбой. Монолог души. В мире мы одни с самим Собой, одной звездой.