DÖNMEM (tr)

Sildim seni hafızamdan Ve hiç ağlamadım! garip, değil mi “Sonsuza dek” dediğimiz şey Bir anda “yeter” oluverdi Sen diyordun ki, başaramam Herkes gibi sana dönerim Ama ilk kez kendimi sevdim Seni değil, beni seçince Dönmem Beni yine gece vurursa da Dönmem Kalbim yeniden kırılırsa da Artık kahraman değilsin Ben “biz”i değil, kendimi seçtim Dönmem Bu gurur değil İçimde ilk kez Huzur var şimdi Sen kader değil Sadece dersttin Ben yaşadım Ve kendim oldum Fotoğrafları değil Anlamlarını siliyorum Bir zamanlar Aklımın merkezindeydin Sen aşk değildin Bir alışkanlıktın sadece Ve bak… sonunda Senden vazgeçebildim Daha hafifim şimdi Bu gidip gelmeler olmadan Ben zayıf değilim Ben artık gerçeğim Sensiz yapamam sandım Meğer Seninle yapamıyormuşum Dönmem Gece yine üstüme çökse de Dönmem Kalbim yeniden sızlasa da Artık kahraman değilsin Ben ilk kez… kendimim Çağırsan bile Dönmem