Зорка

Внутры сэрца где-то жив панас з табой і каханне Паміж небам і зямлёй. Маё войска ў крыві прайгралі бой за нас з Табой. Хворы імпэт, сонеч эры стаў Сусвет. Пакідаеш мне раны і боль, пахаваны Спакой. Ноччу зноў уступаю на старыя граблі, Пляшку атруты смакую да дна. Как забыта завжды наша каханне, Твае абяцанні ў прызнаннях лусняць. Ты мяне забываеш, ім засынаеш, Сапіў бы яго за цябе задарма. Ты была маім домам, была маім сэрцам, Ні болі, ні ранам сусвету няма. Внутры панас з табой і каханне паміж небам і Зямлёй. Маё войска ў крыві прайгралі бой за нас Табой. Хворы імпэт, сонеч эры стаў Сусвет. Пакідаеш мне раны і боль, пахаваны Спакой. Трэба чакаць, толькі час уратуе і, Можа, ў душы зноў любоў запануе. Твае лісты бясконца чытаю і нашыя моманты Памяць гартае. Адчуцці на плаху, хіба Ўсё было дарма? Згустуе дуя. Внутры сэрца где-то жив панас табой і каханне паміж Небам і зямлёй. Маё войска ў крыві прайгралі бой за нас з Табой. Хворы імпэт, сонеч эры стаў Сусвет. Пакідаеш мне раны і боль, пахаваны Спакой. Внутры сэрца где-то жив панас табой і каханне паміж Небам і зямлёй. Маё войска ў крыві прайгралі бой за нас з Табой. Хворы імпэт, сонеч эры стаў Сусвет. Пакідаеш мне раны і боль, пахаваны Спакой.