Твая ўсмешка

Не ведаю, як мяне вечар занёс. Я зноўку встаю пад знаёмым акном. І быццам вітамі, змяняе мой настрой. З вакна твайго святло. А я бы хацела згубіць усе ключы, Каб толькі які адчыніць мог твой дом. Бо адчуваю я, што ты зусім адзін, Хоць столькі дзён прайшло. Твая ўсмешка, я таю, а потым купаюся ведасці Ў горадзе ноччу. А ногі нясуць мяне ў наш самы лепшы двор, Дзе мы з табою спаткаліся наогул. Твая ўсмешка, я таю, а потым купаюся ведасці ў Горадзе ноччу. А ногі нясуць мяне ў наш самы лепшы дзе Мы з табою спаткаліся наогул. С отрасоў уяўляю, як ты мне адчыніш дзверы. Хочаш, прынесцу з сабой любімы шакалад? Шкода, што з табою разам мы так не ўмеем. Адзін аднаго пекла цягнем, мне гэта не жаль. Але ж які цудоўны дзень! Ад тваіх рады мак, так, мне не патрэбен знак. Мне не патрэбен знак! І ўсё ж такі цудоўны дзень! І хаця б ад ліхтара раптам намалюе твой цень. Твая ўсмешка, я таю, а потым купаюся ведасці Ў горадзе ноччу. А ногі нясуць мяне ў наш самы лепшы двор, Дзе мы з табою спаткаліся наогул. Твая ўсмешка, Твая ўсмешка, я таю, Таю, таю ў горадзе ноччу. Лепшы двор, Дзе мы, дзе мы спаткаліся наогул. Твая ўсмешка, я таю, таю, таю, Таю ў Горадзе ноччу. Таю, Наш Самы лепшы двор, дзе мы, дзе Спаткаліся