Чони ман

ای یار جانم، ای ما مهربان. هستی برایم تو عزیزتر ز جان. فکر و خالم رو کردی پریشان. ز غم و ز غصه کردی تو شیوان. رفتی و تو تنها بگذاشتی مرا. خریدار نگردی بر عشقم چرا؟ دی رفتی یارم تو از کنارم. پس بیا و باور کن، نکن خورم. ز عشق قت دیوانه، از یاد چو افسانه. در این شهر پر از غصه، بر کنج میخانه. آهنگ دلم رو کشتی، بگذاشتی پس بمیرم. نفهمیدی که عمرس من در دام تو اسیرم. جانی من، جانی من، عشقی پر آرمانی من. نکردم باور به حرفم، نگردی درمانی من. بذار یارم که باز بینم تنهایی و جدایی. بذار که در شهر عشق، کنم روزه جدایی. بودی نازنینم، ای جانی شیرین. از چه دلت گشته سنگ مرمرین؟ ره گُم ساختی، کردی پریشان. تن و جان و دلم سوخته به آرمان. رفتی و تو تنها بگذاشتی مرا. خریدار نگردی بر عشقم چرا؟ دی رفتی یارم تو از کنارم. پس بیا و باور کن، نکن خورم. ز عشق قت دیوانه، از یاد چو افسانه. در این شهر پر از غصه، بر کنج میخانه. آهنگ دلم رو کشتی، بگذاشتی پس بمیرم. نفهمیدی که عمرس من در دام تو اسیرم. جانی من، جانی من، عشقی پر آرمانی من. نکردم باور به حرفم، نگردی درمانی من. بذار یارم که باز بینم تنهایی و جدایی. بذار که در شهر عشق، کنم روزه جدایی. ز عشق قت دیوانه، از یاد چو افسانه. در این شهر پر از غصه، بر کنج میخانه. آهنگ دلم رو کشتی، بگذاشتی پس بمیرم. نفهمیدی که عمرس من در دام تو اسیرم. جانی من، جانی من، عشقی پر آرمانی من. نکردم باور به حرفم، نگردی درمانی من. بذار یارم که باز بینم تنهایی و جدایی. بذار که در شهر عشق، کنم روزه جدایی. جانی من، جانی من، عشقی پر آرمانی من. نکردم باور به حرفم، نگردی درمانی من. بذار یارم که باز بینم تنهایی و جدایی. بذار که در شهر عشق، کنم روزه جدایی.