tesadüf değil

Ay, ay, ay tesadüf mü? Ay, ay, ay Kader mi? Sen benim tesadüfüm. Tesadüf değil. Tesadüf değil. Çöl rüzgârı taşıdı düşlerimi. Zincir bilmedim, duvarlara değmedim. Dediler bana: "Sus, böyle yaşanmaz. Doğu affetmez özgür anları." Ama pazar tozunda, yüzlerce kirpik arasında çarptım Karanlık sınırların ardındaki ateşe. Sen durdun orada. Sessizlikten oyulmuş, dış dünyanın bilmediği Kanunların bekçisi. Beklemedim, çağırmadım ama içimdeki Gök titredi. İçimde sadece sen. Sadece sen. Senin tesadüfün. Benim kaderim. Sen benim tesadüfüm. Tesadüf değil. Ah, ah, ah. Gök titredi. Tesadüf değil. Sen benim… Tesadüfüm. Tesadüf değil. Ellerin kanun, sözlerin mühür. Ama ateş nasıl bağlanır, kasırga nasıl tutulur? Diyorsun "Benim ol, dünya beklesin." Özüm çığlık atıyor. O seni anlamaz. Sustum, sadece baktım gözlerine. Değişiyorum, eriyorum, kanatlarımı kaybediyorum. Tam da bunu mu bekliyordum? Beklemedim, çağırmadım ama içimdeki Gök titredi. İçimde sadece sen. Sadece sen. Senin tesadüfün. Benim kaderim. Sen benim tesadüfüm. Tesadüf değil. Ah, ah, Canlandım. Tesadüf değil. Sen benim tesadüfüm. Tesadüf değil. Sen benim tesadüfüm. Tesadüf değil. Ay, ay, ay. Tesadüf değil. Sen verildin bana. Tesadüf değil.