Скуф

Мне уж тридцать семь, тебе восемнадцать. Волю взял в кулак и предложил прогуляться. Не спрашивай, куда, я сам пока не знаю. С работы я последние года не вылезаю. Пойдем, наверно, в парк, там тихо и прохладно. Или пошли в музей, я там бывал неоднократно. Я знаю толк в веселье, и вот тебе мой Пруф, но в ответ услышал я загадочное: Скуууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу Уууууууууууууууууууууууууууууууу