Жер Ана

Дүние алған сайыста Ескілікке ұмтылып, Көрген қылық етерсің. Құнарыңды алғасып, Ғыламатқа ұмтығып, Аманатқа бөтерсің. Адам болу бұл мысық Жадыңда тұр ұлы саң, Мәңгілік сақтар мекенісің. Тұңғиықта мың жала, Бұл ғайыпты зіл зала. Қыранды аспанға ұшыр, Мұң күйікке жар сала. Сын көтеріп шаршама, Жер ұйықтың сырын аш, Жанайғайын тыңдаш, Алашты туған кең дала. О баста бұл өңірді жаратты бір құдай, Мейірімі төгіліп бар болды күн мен ай. Домбыланған қара жер, мәне сен бе бұл маңай? Айғай шуы көп әлем тіршілікке жарамай. О баста жер бетінде махаббат болды дейді, Адал сезім пәк пиғыл парқыңа дәм тілейтін. Табиғаты тірі жер мен өзіммен ала кет, Қайта туар ұлы сәт бола көрме бәле-кет. Тек тілері табысатын құстары самғап ұшатын, Жерде бар ертегі сыры жоғалтуда өз атын. Кеудесінде жаны бардың маңдайына жазылатын, Ар жігітім не бәле шекеңді бүгін тоздыратын. Өзегі отта күйген, таласып кедей бимен, Арыл үлей түлейтін, арылшы бос үрейден. Туылсын ақыл түйген, танылшы дана мимен, Тумасы домалақ үйдің, адамдар далаға сүйген. Тұңғиықта мың жала, бұл ғайыпты зіл зала. Қыранды аспанға ұшыр, мұң күйікке жар сала. Сын көтеріп шаршама, жер ұйықтың сырын аш, Жанайғайын тыңдаш, алашты туған кең дала. Тұңғиықта мың жала, бұл ғайыпты зіл зала. Қыранды аспанға ұшыр, мұң күйікке жар сала. Сын көтеріп шаршама, жер ұйықтың сырын аш, Жанайғайын тыңдаш, алашты туған кең дала.