Қыз

Бұраңдап ақ мұншақтай керілген қыз. Осылардың салтанаттау еліңнен қыз. Сәулесі ақ жүзіңнің жерге түссе, Ереңкің сары алтындай көрінген қыз. Шай ішіп самауырыңнан сәске түссе, Керіліп әзер тұрған түріңнен қыз. Қос шертіп үкі ғадақ жорға мініп, Көшкенде салтанатың көрінген қыз. Дәулеттің қалың қары бар қасыңда-ай, Асқаншы қатар құрбың ой, мұң өзіңнен Қыз-ай, өзіңнен қыз-ай. Бұлаңдап дәурен өтпей басыңнан қыз. Сүйегін шарап қылған қасылдан қыз. Лебізің, сөзің шырын маржан тісің, Кеткізіп келген адам қасыңнан қыз. Адамның жалған шыды арманыне, сенімен дүниеда Қосылған қыз. Сөйлесең сөз шығады-ау тіліңнен қыз. Құрбыңа салтанатың білінген қыз. Басымнан бұл дүние өтеді-ау деп, Қайғымен тамақ ішпей бүлінген қыз. Камқы бөріп камшы бес пен алтын үлгі, Ақ көйлек зер шашақтан киінген қыз. Қызығын дүнияның сізде көріп, атаның үйді тұрып Сүйінген қыз. Шалыптау ата-аныңдың дәулетіне, Бір күні жөнелерсің үйіңнен қыз. Әуелде атаң еріп анаң келген, ойласаң осы жерден Ой, мұң білінген қыз-ай, Білінген қыз-ай.