Тайманның ұлы Исатай

Арғымақтан туған қазанат шабуыл салса нанғысыз. Қазанаттан туған қазынойын күнге көз көрнім жер шалғысыз. Айырдан туған жампоз бар нарға да жүгін салғысыз. Аруанадан туған мая бар асылын айуан десең нанғысыз. Жаманнан туған жақсы бар атасын айтсаң нанғысыз. Жақсыдан туған жаман бар күндердің күні болғанда жарамды бір тереге алғысыз. Айманың ұлы Исатай ағайынның басы еді. Алтын ердің қазы еді Исатайды өлтіріп. Қырсық таш қалған біздің ел. Ай ел. Ал мінкен де мінкен мінкенер болса қылдай неткенер. Көлденең жатқан жайықтан құралайдың күнінде. Еркек қойдай бөлініп қыр қарланып өткенер. Күн шығыстың астында күн батыстың тұсында. Қарындасым барды деп қабырғасын сөксе де қанын суыт төксе де. Қайыспас қара нарды деп маңдайынан күн өтіп. Жауырынынан жел өтіп күн астымен жеткенер. Айтып айтпай не керек Исатайды өлтіріп серкесінен айырылып. Сергеңдең болған біздің ел. Ай ел. Ал біз біренеден бір едік. Біренеден екеудік. Екеуміз бірге жүргенде бір-бірмізге еседік. Біренеден үшеудік. Үшеуміз бірге жүргенде толып жатқан көшедік. Біренеден беседік. Бесеуміз бірге жүргенде алашқа болман беушедік. Өтемізден туған он едік. Онымыз атқа мінгенде жер қайысқын қол едік. Еділ түгіріп емсеген жайық түгіріп жемсеген. Таудағы тарлан шұбар біз едік Исатайдың барынды. Қара қазан сары бала қамшын қылыш сермедік. Шабытымыз келгенде елгізген дұшпан даушетінен сүйреп жебедік. Басқа дәурен тұрғанды біздер дағы бәйек. Озық өшіп кең жайылып еркімен еркін жатқан ел едік. Ай ел.