Алпамыс батыр 2-бөлім

Сонда Алпамыс сөйледі. Ашыса жаның Гүлбарышын жолама менің қасыма. Нелер келіп кетпес ер жігіттің басына. Сонша жерден келгесін арғылмай ерлер қаншама. Жалғыздың шары бір Құдай. Біреуден біреу сасама. Әйелдік қылмай қайт шылдам. Еркекті әйел басама. Пешенеге жазылсаң бұйрықсызға қоса ма. Үйіңе бар да жата бер. Сабырсызға ұқсама. Мұны естіп Гүлбарышын кетті қайтып қуанып. Бала да болса баланың айтқанына жұбанып. Кішігірім таудай боп келеді қалмақ қуарып. Келді де қазақ қайта деп. Шұбар атты бала деп айқайлап даусын шығарып. Караманды көрген соң жақындасып келген соң. Сонда Алпамыс сөйлейді. Жаратқан жаппар Құдайым дер кезінде жылайын. Ташбағым менің аршығар өлсем де қарсы тұрайын. Қабыргам болса қатқан жоқ бар ма деп атам айтқан Жоқ. Енді қандай қыламын. Осыны айтып болғанша. Шұбарды кейін бұрғанша. Айтып ауыз жиғанша. Қарап көзін тиғанша. Жетіп келді Караман Алпамыстың қасына. Қолындағы күрізімен кетті салып басына. Осы ұрған күрізіге құлар еді шапқанда. Қойқаптың тауы тасы да атының жалы сел болды. Көзінен аққан жасына ұстайтын еді Караман. Сәл тұрғанда қасында қарғып кетті Шұбар ат. Шыдай алмай астында үстінде бала бар еді. Келмеді әлі басына. Апқашты Шұбар баланы құла түз бедай далаға. Караман қамшы бастенді астында қара алаға. Енді қалмақ бір жетсе мұнда адам қала ма. Бала жылап барады. Жаратқан жалғыз Аллаға жалынады жас бала Астындағы Шұбарға. Айналайын Шұбар ат қолтығыңда бар қанат. Тастап кетпе апарып адам көрмес салаға. Өлігімді тастамай, аман есен алып бар атам мен Анама. Мүйіз шықпас басыңа, иең жоқ өзің барғанда. Барғаныңда не дейін жиделі байсының қалаға. Мұны естіп Караман салып кетті қамшымен. Қара тұлпар санына қамшы үстіне қамшырды. Бір жетсе деп балаға ашуланып Караман. Тұлпарды ұрды сауырлап. Жетпедің деп Шұбарға. Ұра берді бауырлап жаман датқыр ит қара. Келемі деп ауырлап шабысында айып жоқ. Келеді желдей дауылдап жеткізбейді Шұбар ат. Атқан оқтай зырылдап, құйындай ұшып келеді жай Құйрығы суылдап. Үстінде бала барады қосторғайдай шырылдап. Қаншама қамшы ұрса да аяғын өре баспады. Шабысқа шабыс қоспады. Ауыр келе жатыр деп сауыт сайман жарағын. Әр жерге қалмақ тастады. Жеңілденіп қалды да енді шап деп қыстады. Жарақтың бәрін тастатып. Біріске Құдай бастады. Мұны біліп Шұбар ат қиқаңдап ұзап қашпады. Құдайдан қуат болғасын бала да қорқып саспады. Сол уақыттар болғанда жарақтың бәрі қалғанда. Шұбарға тұлпар жетеді. Қарыуы жоқ қолында жеткеммен қалмақ не етеді. Жеткізіп тұр әдейі қоя берсең Шұбар ат. Күндік жерге кетеді. Жеткен жері тұлпардың апсиған анай бетеді. Қалт бергенде жалт беріп Караманды Алпамыс ұрып Ұрын кетеді. Қаршығадай қайырылып, ителгідей сүзіліп, Ұрып, ұрып өтеді. Ұрған сайын Караман қарағызтай қаблаңдап. Құрбан құрбан етеді. Жақындасып, жанасып тұлпарменен шұлпармен Шұбар Жарысып. Қуындатып Шұбарды басыменен баланың. Қистеңеді Караман қасқырдай жағы қарысып. Бір арманы қалмақтың көрмедім дейді алысып. Кетпесін деп арманда өтіп кетті бір жерде бір бір Қамшы салысып. Қаршығадай қайырылып, қалмақты бала бір ұрды. Жасқанайын дегенде қолын ұрып сындырды. Тағы да шапты қылышпен. Оңбады қалмақ бұл үстен. Әне міне дегенше ой екі қолын тындырды. Құрыстан өзін тындырып, екі қолын сындырып, Doңыздай қалмақ шыңғырды. Енді бала құтырып, ителгідей жұтынып, Жетіп келді. Ұмтылып жағасынан ұстады-ай. Буындырып қалмақты ат үстінен мыштады. Бағана жеген құйрығын әдеген дақ тастады-ай. Сөйте-сөйте караман кесектеп қанды құсады. Ұстады бала жағадан айырылды патша бағадан. Қайта шапты шыбары ат шығарып көкпар қорадан. Қай жеңгені келер деп, жеңгенге сұлу тиер деп. Әр төбенің басында қазақ пен қалмақ қараған. Қуйындай шауып шыбары ат өте шықты арадан. Күлмеген адам қалмады. Жеңілген соң баладан гүлбаршынның алдында көкпар Әкеп тастады-ай. Өңгеріп серке даладан созылды даудың аяғы. Өшегі іскен қатындар жиналды түгел баяғы. Өлтірмекке қалмақтай алқымға пышақ таяды-ай. Сонда қалмақ қорқпады. Өлімнен жоқ қабары. Өңкей әйел болған соң. Өңкей әйел болғансын қайтеді дейді-е. Қиял-ай. Қайтеді-ей Дейді-ай, Қиял-әй. Әй, әйелдер болды жүректі сыбанады білекті. Зорлығып көрген қалмақтың берді деп Құдай тілекті. Кәллесін кеспей қатындар қырықты барып керекті. Көздеріне қан толып ойламады керек-тей. Қызалатыны мырзаның кесіліпті таяғы. Түбінен кескен көрінеді айтуынша сияғы. Жанды жерден жарылып, құрылдап қалмақ жөнелді. Дүниенің болмай баяны. Дәу ақымақ деген соң қалғансып болды шарағы. Жауға барсаң кесір ал, тауға барсаң шешен дал. Шарықсіздің мәнісі кетеді өстіп аяқ-әй. Енді бала алшаңдап, қайраты тасып қалшылдап, Қойға шапқан бөрідей жан-жағына ырсылдап. Әлемді алды айбатты Табыландай арсылдап, Астында шыбар ойнақтап, аузынан көбігі пылшылдап, Омыраудан аққан қара тер бағайынан тамшылап, Мысалы үрген бестей боп, ұсталар соққан пештей боп Денесі кетті-әй. Тарсылдап-ей. Әй, Шыбары аттан қаңтарып, Қалмақтан кегін қайтарып, Түсті барып бір жерге. Алпамыс күйеу келді деп, қалмақтың бәрін жеңді деп, Тартылды керне әр жерге. Құданың қалай беруі. Мың ердің күшін бір ерге. Алпамыс қараң келмесе көз жүзін Құдай көрмесе, Қыз жасын Құдай көрмесе, қорқыныш кіріп қазақтарға. Көз жеткен еді өдуге. Алтын кілем үстінде отырды толқып бұл ерде. Қаңқылып халқы көтерді. Есебі жоқ көбелге қатындар еріп жүгірді. Отауға барып кірерге. Қыздар да кетті қуанып гүлбаршынды әкеп берерге. Гүлбаршын сұлу жүгірді. Әй, гүлбаршын сұлу жүгірді мырзаның түсін көрерге. Лажын тапса аямай. Құрбан қып жанын берерге. Жол түймеді арадан құшақтап келіп-ай Сүйерге-іңай. Әй. Самаурынды қайнатып, Дастарханның жайнатып. Қыздар менен шәй келді. Шырында шекер бал келді. Алтын деген үстіне, Алтын леген үстіне әртүрлі тағам ішінде. Қазы-қартау жал келді. Түреге күйеу із еткізіп, Қыздарға төйірден төрден жай берді. Әй, қыздарға төрден жай берді. Гүлбар сұлу айдай боп, қызыл емген тайдай боп, Оң жағына бар денді. Їшқ оты жығылып, Ашықтың оты жағылып, Абыройы жабылып, оң қолтыққа ал денді. Неше түрлі қылықпен Құйып отыр шәй денді. Қыз ұз бала ойынын ортаға түгел сал денді. Арасында бұлардың Біраз мезгіл болды енді. Ұйқы алып денесін қыздардың бәрі қал денді. Оятса да оянбай Сілесі қатып қал денді. Шымылдықтың ішіне мамық төсек үстіне. Шағи көрпе жай денді. Аққудай боп байпаңдап, Бәйғатындай қайқаңдап, Төсекке күйеу бар денді. Кер маралдай керіліп, Басарына ерініп, Құбылып сұлу жан денді. Назданып күйеу әзілмен. Қай жақта шіркін мал деді. Әй, сұлу айтты қылмыңдап, Неше түрлі жұмыңдап. Керегің болса ал деді. Осыны айтып болды да. Қоян алған қырандай төсекке тартып ой ал денді Ай. Әй, жібектей сұлу есіліп, екі аяғың көсіліп, Сілейіп жатып қал денді. Мұнан басқа не шырын? Тамаша қызық болды енді. Жұмыстың бәрі кеңіді. Ұятта болсаң, ай бар енді әңу Ай. Онда Алпамыс батыр қалмақтарды көндіріп, келмегенін Келтіріп, атасы Сарыбайды сол елге хан сайлады. Отыз күн ойын, қырық күн тойын қып, Гүлбарышынды өз алды. Бірнеше ай жатып, күндердің бір күнінде еліне Қайтуды ойланып, қоштасуға халқын жиып алып, Рұқсат сұрады. Ол елінде жақсылар ақылдасып, кеңесін қырық нарға Зер артып, алтын отау жасап, Сарыбай қызы мен Күйеуін шығарып салды. Бірнеше күн жол жүріп, Аз ғана емес, мол жүріп өзінің еліне келді. Алпамыс батыр аман-есен еліне келсе, әкесі Байбөрінің жылқысын тайшыққан деген қалмақ жауап Әкеліпті. Онда Байбөрі мал ашуы мен жан ашуы Бірдегендей тақат тұтып тұра алмай, Баласы мен келініне қуанбай, келген дүниеге көңілі Алданбай, ашуға шыдап тұра алмай, Алпамыстың алдынан Шығып, Байбөрінің айтып тұрған сөзі еді. Әәәй, Байбөрі сұңда сөйледі. Тумай кеткір Алпамыс. Түр көрінбе көзіме. Еш қайратың тимеді. Адам болып өзіме. Тайшы қалдау жылқыңды. Құртып кетті мүлкімді. Тұр алдымнан кет деді. Кет деген сөзі кектеді. Әй, тайшы қалған жылқының Артынан қуып бар деді. Қалмақтан кегімді ал деді-ай. Ала алмасаң кегімді пенде боп сонда қал дедің Ай. Әәә Сон Алпамыс сөйледі. Сөйлегенде бүй деді. Тайшы қалған жылқының. Ал артынан кетейін. Шаһмардан жар болса Артынан қуып жетейін. Жета алмасам жан ата Жылап жүріп өтейін. Ата сенің сөзіңді Күніге естіп нетейін. Атқа салдым терлікті. Дұшпанға қылдым ерлікті. Мен кеткесін атажан көрерсің қолдан қорлықты. Атқа салдым тыстанды. Мен кеткесін атажан. Ақыры жерсің дұшпанды. Әке сенің артаңнан. Бес пайталдық Бедіре құл. Аңдап та жүрген-ай Дұшпанды-ау. Әй, сол уақытта өзі Сөз. Қатты тиді өзіне. Хажырланса алпамысы жаңғырын бес көзіне. Бұғырқанып бұрқанып мұздайды темір құрсаны. Алып келді шұбарды мойнына тағып құмарды. Безімді күнім безінде тайшыққа қозын шығарды. Алтайлыққа жүр меки. Алпамыс бірін ойлады. Алтын бауыр шұбардың. Басын жолға ұсалады. Тұлпар туған шұбара. Сүмбелей болып жарады. Иіне де түспеді. Бірге се сусын ішпеді. Тайшық алған жылқының Алпамыс атты жас қыран артынан Қуып-ай барады-ау. Онда халқы жиналып келіп, Алпамыстың кететінін Біліп, «ей шырағым Алпамыс жалғыздық Құдайға Жарасысқан. Жалғыз өзің бар ма? Еліңді жинап көппен бар» деді. Онда Алпамыс айтты: «жұртым жалғыздың жары бір Құдай Болсын. Сіздер маған жандарыңды ашса, Көрсеткен көмектерің болсын. Атам мен анамның қабағына қараңыздар» деді. «Әйелімнің ішінде жеті айлық бала қалып барады. Ұл туса атын Жәдігер қойыңыздар» деді. Осыны айтып Алпамыс батыр тайшыққа қосып шығарған Күні түнде жатып қалмақтың қаны тайшық түс көріп, Түсінен шошынып, ел жұртын жинап алып, Өзі мұнарға шығып «түсімді жорыңдар» деп халқына Айтып тұрған сөз еді. Тай шыққан соң да сөйлейді. Тай шыққан соң да сөйлейді. Сөйлегенде бүй дейді. «Ей жарандар, жарандар бәрің де бермен қараңдар. Бүгін жатып түс көрдім. Түсімде жаман үс көрдім. Заманым менің қағынды. Қағым баса нағылды. Құрсаулы қара нар келіп, қара шарап шабылды. Әй, құрсаулы қара нар келіп, қарсы қарап шабынды. Көзімнің жасы егілді. Қабырғам менің сөгілді. Басымдағы тадж дәуле жерге барып төгілді. Бір арыстан көзіме шабатуғын көрінді. Талқаңғып алды шаһарымды. Талауға салды барымды. Екі бүйірін таянып алатуғын көрінді. Қойнымда жатқан жарымды. Қаланың аузын қаңғылды. Ақпамның аузын шаңғылды. Әй, айдарлымды құлғылды. Тұлымдымды тұлқылды. Сол құлдаған мырзамды табанға салып жұңғылды. Аузына қарадым. Солуды таңдап сүйгендей. Келбетіне қарадым. Қанқапты таңдап кигендей. Қабағы қалың сол бола. Тіпті шұнақ қуы бола. Шұбарат мініп келеді. Сол шұбардың дүбірі. Құлағыма келеді. Мен білмейдім тап сонан. Мен білмеймін тап сонан. Қандай адам өледі. Жылағанда көзіме қанды жасым тола ма? Тауға біткен бәйшешек қураса бір күн сола ма? Жиделі байысыни жерінен. Тоңырат деген елінен. Алпамыс атты жас періін атқа мінген бола ма? Алдынан шығып сол ердің. Жылқысын берсем ала ма? Әй, жылқысының кегіне. Қызымды берсем бола ма? Ер баласы ереді. Кегінде қалмай-ай қояр ма-ау». Әлқисса Халқы жиналып айтты. «Ей тақсыр түс деген түлкінің боғы болады. Қорқып баңыз ешнәрсе етпейді» деп жақсыға жорыды. Онда тайшық қана айтты. «Жоқ, оларың болмайды. Онда да ойласып ақыл табыңдар» деді. Ешкім амал таба алмады. Сол кезде жасы үш жүзге жеткен, Ыстық ішкен, суық тышқан көрінгенмен ұрысқан, Табағы қатып тырысқан, дамбалы бұтына қатқан, Өзін туғаннан құдай атқан, бірге ширек бойы бар, Адам таппас ойы бар, тізесіне шекпені жетпеген, Басынан жаманшылық кетпеген, басы мүйіз, Көті киіз, бір мыстан деген кемпір келді. Ол айтты: «патша, сіз өзіңіз патша болсаңыз, Сол сияқты дұшпанға жалғыз қызыңыз Қарагөз айымды Беремін дегенің қалай?» деді. «Самайынан ірің аққан, мұрнынан боқ аққан менің таз Балам бар. Соған қызыңды берсең, дұшпаныңды байлап Әкеліп аяғының астына салып беремін» деді. Онда патша айтты: «құп болады» деді. Қызын беретін болып шарт жасады. Онда кемпір қырық отау қырық құты шарап алды. Ханның қызы Қарагөзді бас қылып Қырық қыз алды қырық Отауды Алпамыстың келетін жолына тіктіріп, қырық Қыздың басына жаулық салып, қырық келіншек қылып, Қырық құты шарапты әрқайсысына беріп, Мыстан Алпамыстың жолын тосып жатты. Сол уақытта Алпамыс батырдың Мыстанға келіп жолығуы. Ә El жұртымен қоштасып, Алпамыс батыр жөнеледі. Ләшкер тартып келеді. Ауыздықпен алысып, ұшқан құспен жарысып, Астындағы тұлпардың ойында еті бұлтылдап, Қиындай жаны бұрқылдап, Құлақ салсаң дыбысы тау суындай сыңқылдап, Қолтығынан аққан тер тебігінде сылпылдап, Маядай мойнын созады. Шу дегендей жануар. Ұшқан құстан озады. Ей, тарта тарта баланың алақаны тозады. Құланан атты қудықты. Көлденең тартып бұрықты. Арадан неше қонақты. Жетемін деп зорықты. Жете алмай бала торықты. Талма түстің шағында. Айдын көлдің бойында. Тосып тұрған көлденең. Мыстанға келіп-ай жолықтың. Ә-ә-ә. Тілеуің құрыға қой Мыстан. Сонда да тұрып жылайды. Көзінің жасын болайды. Бір түп біткен шеңгелге. Құшақтап тұрып аунайды. Мұны көріп Алпамыс кемпірден кетіп сұрайды. Ай далада тұрған жан шеше мұнша неге жылайсың? Айтпаймысың сырыңды. Шығарайын мінеңді. Басың кесіп дұшпаннан. Әперейін кегіңді. Аман жүрсем табайын. Кеудеге кіреңді. Жылай бермей шыныңды айт. Өлтіріп мен берейін дұшпандық қылған еліңді. Әй, сонда кемпір сөйлейді. Күткенім шырақ сен едің. Камқорың сенің мен едім. Жеті ел байсын жерінен. Тоңырат деген елінен. Байбөрі деген бар еді. Байбөрінің жылқысын. Тайшыққан алып жөнелді. Қырық балам бар еді. Қырқы да бірдей нар еді. Алдынан шықты ай жылқының. Таласқан соң малына. Бәрін де тайшық өлтірді. Сол баланың шешесі. Мені Мыстан дереді. Ашылған баудай гүлдім, сайраған қызыл теледім, Сайраған қызыл теледім. Әй. Кеше күндіз Құдайдан Алпамыс сені тіледім. Келеді деп есе тез жолыңды тосып тұр едім. Айналайын қарағым. Құтты болсын талабың. Алла тағала жар болып оңыңнан туғай самалың, Оңыңнан туғай самалың. Жеңгелерің қасыңда жатпаймысың қарағым. Ай осы сөзбен қу кемпір алдап ұрды ақылын. Сөзбенің бойын балқыты. Алпамыстай батырдың. Міне сусын іш сен деп. Алдап та берді шарабын. Мейіріңді қандыр қарағым. Бәрі де менің қолымда. Нұрдың қызы секілді. Қырық келінім жанымда. Атың босау шалдырып, Ойқыңды әбден қандырып, Жүрерсің ертең шырағым. Тазан намаз қазады. Тартара Құдай жазаны. Елім менің қайда деп, Ерім де менің сайла деп. Қырық келінім шуылдап. Алады күнде мазанды. Ай бұл сөзіне кемпірдің. Енді де бала сенеді. Көз жасын ау жылаған. Рақым ай келеді. Жылқысымның келгенін. Ақылмен ойлап біледі. Кел шеше атқа мінге деп. Үзеңгісін береді. Байжо барыған мен беке. Дүшпан зәлім құлымыстан Оңтайланып келеді. Адамнан есті жануар қосаяқтап кебеді. Аз сонда гемпір құлады, ұзынынан сұлады. Сату естен танады. Бір мезгілдер болғанда Көтеріп басын алады. Бай шұбарды жамандап Алпамысқа қарады. Ай тауға да біткен аңдызым, суға да біткен жал Бізім. Жабыны жауға мінгендей Тешеудей еді жалғызым. Бәлені жабыр бастайды. Жегіттің жолын ашпайды. Ара күндiк жол жүрмей Таяғынан ақсайды. Әжетіңе жарамас жау жерiнде тастайды. Жабыным мінсен оңай ма? Айнылайын қарағым. Қазанат мінсен болмай ма? Қарағым сенің жолыңда құрбандық болып өлейін. Еркелігің қалмады. Алпамыс саған не дейін? Астыңдағы шұбардың Басын да кесіп тастай гөр, Басын да кесіп тастай гөр. Қазана тауып берейін. Мұсылманға басқала, Алмақтарға қасқала. Сен бір байдың жалғызы. Жаңұз түрім жас бала. Сыртқы түпті қу жабы. Қылады ау бір күн масқара. Қылады ау бір күн масқара. Долдыққа сыймай Алпамыс Денесін ашу қабады. Аққан жарын суырып, Заманасын қуырып, Шұбарды басқа шабады. Айы берген қырық шелтен Қылышты қолдан қағады. Тайып кетіп қылышы қара жерді қабады. Ат үстінің шірені Бір Алладан тіленіп Қылыш жын зорға алады. Атаңа нәлет иыстан, Атаңа нәлет ит мыстан. Бұған да амал табады. Алдана түсіп бүркеніп енді гемпір жүгірді. Омыртқасы бүгілді. Келе жатып сөйледі. Сөйлегенде бүйірді. Ай жау қайырын тұрақтар. Астына шұбар ойнақтар. Бүкің бүкің желеді. Жау мұқатып береді. Алпамыс балам келеді. Шықпаймысың далаға. Шуылдаған шұнақтар. Елдер мінер алаға. Көңілім толды санаға. Жаман жақсы болса да жазудан адам қалама. Үңкі сұлу шуылдап жүгіру шықтау далаға. Шылауынан ұстады. Жан жағынан қамалап Аттан да түстіп қыстады. Көтеріп аттан алады. Ақ кілемге салады. Перізаттай қырық зайып көтеріп алып барады. Ай көтеріп үйге кіргізді Алпамыстай төрені. Кезекпен ей шарабын Алдиярлап береді. Біреуі беріп кеткенсін. Кезегі нәубет жеткенсін. Біреуі және келеді. Қасын қағып, ыржиып, Тезігін тартып күледі. Жаңұз түрім жас бала Күлгенiң қызық көреді. Біреуі асқан бірінен Мін табылмас түрінен Қыздарда қызыл гүл еді. Қырық қақпалы қаладан, Қала да менен даладан әр жерден сұлу кеп Еді. Ұзын демес, қысқа емес, Бойы да бірдей тең еді. Жаңа шыққан он бірге Бір жылдан шыққан төледі. Ханның қызы қара көз ішінде жүрген пері еді. Ішінде жүрген пері едің. Ханның да қызы қара көз. Ішінде жүрген пері еді. Заты адам десе де Көргендер пері дер еді. Ақылменен аңғарып ер екенін біледі. Кемпірден көңіл суытып, Ата-анасын ұмытып, балаға көңіл бөледі. Сайылды кетіп көңілден, Жат қылып іштей Алланы. Аман қыл деп баланы, Шынымен ақтан тіледі. Айтайын деп, ішпе деп, Үш мәртебе келеді. Айталмады сонда да аңдыған қыздар Көбеледі. Сол уақыттар болғанда, Алдияр ай толғанда. Кеші бесін болғанда, Шарапты ішіп болады. Қырық қыздан ішіп қырық шиша, Бала әбден тояды. Сонда мыстан келеді, Езуін тартып күледі. Іс шырағым тағыш деп, Өзі де құйып береді. Қапалайды шырақ деп, Отау дөкеліп тұр еді. Отау дөкеліп тұрғанда, Көк таңғыл келіп үреді. Бетіне самал тигесін, Алпамыз бала құлады. Бұра дайын сақылдап, Күліседі көп шайтан. Қалғанда ісін мақұлдап, Езіл бала кеттің деп. Түбіңе өзің жеттің деп, Ханның қызы қара көз. Бір шымшып кетті жақындап, Жолама бұған шайтан деп. Патшаға бітсең айтам деп, Қыздарды қуып қасынан. Алпамыстың басынан, Қуымыстан тұрды тақылдап. Тегілген қатар әр үйдің, Бірінен бірі кемі жоқ. Міни түгін міні жоқ, Бәрі де бірдей болмаған. Асыл бұйым қормаған, Кіргендер қайтып шыға алмас. Қызғалдақтай жинаған, Әрқайсысынан бір ұстап. Көргеннің көзі тоймаған, Жан-жағына ала тап. Жынды адамдай бойлаған, Әй Алпамыс берін келер деп. Келсе де үйге кірер деп, Басында кемпір ойлаған. Бірі де қызыл, бірі көк, Жаңа піскен шиедей. Көргеннің іші күйеді, Отаудың бәрін жұқтырып. Алпамыстың үстіне, қабаттап әкеп үйеді. Бұрын одан келетқан, Осылай еді ертегі. Отаудың бәрін өртеді, Бүлінсе патша бүлінді. Кемпірдің десі кетті, Бетке жалын тиер деп. Қыздар да қашып кетеді, патшаға да барам деп. Келінімді алам деп, сертіне кемпір жетеді. Түтіні шықты аспанға, Қара олже біледі. Тасты деген қаладан, Әскер де жетіп келеді. Алпамыстың үстінен, Отын ашып күреді. Үрекменен шоқ салса, Жақындамай сөнеді. Барлығы мұны көреді, От ішінде байлап ап. Ай шыққанның алдына-ай, пендегіп әкеп береді аң-ай.