«Батыр баян» жырынан үзінді

Зереге Мен зарлымын, Ев Жаралыға. Ей сүмімір а бақты ой, Ев саналыға. Ай ғызыл тілгі сен де өлің ақ олым емес, Сондықтан жаным бүйіп-а жанады да. Ей қу өмір қызығы жоқ, ей қажытқасын телміріп Қарауым сол баяғыға. Ертегі жұбатпай маңа баланы да, Сөз зиһыр жазбай мекен жараны да. Ақында бір бала қой, ев айғым тұлған еркін мен Өз ақ отқа барады даңа. Ей ойлайды көңірінеді ма, толғай дақын күрсініп Көзіне жас алады да. Ақындау адам мизаттанау дос болмайды жалғыз ақ сырын Сөйлер қаламына. Жәй тақ-тақ чапай дәнә жол қалғанда қандыр бұл ақын Жолау қалады даңа. Ей Ұйың күн туған ала шеу баласына, Жапанның шұбырған сара даласына. Кез болып жаудан үркіп-а уақтабанға дұшпанның Қалғандай боп табасына. Күндерді сонау қараңа тапсырған ел тағдырын Абылайдай данасына. Сол кезде ел қорғаған Абылайдың қылсаңа сқанша таба Моласына. Алыста Ұрыс қатай, ев ауыр Салмақ. Жақыннан тыншытпайдың а Қатын қалмақ. Алды-ұры арт шағы көрі жән жағы жау дағдарғана да Сен дау қайда бармақ. Сол кезде елге қорғана болған Абылай көп жаудың Бірін шауып бірін арға. Күндердің бір күнінде өңа хан Абылай қалмаққа ойын Алдау ойран салмақ. Буржин Алдының шен нояни Яғай сығай тас болатпай жігітпен би толып ай туастау Абылайды хан көтерген қанқор қара болдың а шешейің Қанай. Ай ашылы жауған қардай шөккен нардай. Қатқыран қан жығалы қатты күн бай бүгіннің жас жол Барыс еткен шегіп аузынан жалын шашқан А жақсы анатай. Ей ұғалталы екін дотан оразым бе сергелі шәпшәң Оқтан ерілші бе көзін өтір жәнді тең көрмейтін Тәккапыр қошқорлың а ер жәні бе. Ай осында өң шөң көкжал жиылыстай көңірініп жол Барыстай. Ай жауғайда дым а