Доспамбет жыраудың толғауы

Айнала булақ басып, Әй, әй аз аулының Истанбулдан несі кем? Аз аулының ай ма дейтер достам бе тағаның қанылынан Несі жоқ, бойылынан әнесі кем. Тәңірінің өзі берген күнінде қанылынан менің де Артық еді несі бе ма. Әй, аз ауылда хаға болған ерлер көп еді, Әйтсе дағы алдыңа ат байлағаны жоқ еді. Әу, Сере-сере, сереға расты келең а үстіміз. Әй, күн тың батса жібімес, мен өлікке қосымды Артқанмын. Көмбеде жару жаларға күректей бізді Тоңдырып күңіреніп күн түбіне жортқанмын. Әй, дүниенің басы сайранды, бойран озар сойды бұ Дүния. Аз аудының ай ма дейтер достам бе тағадан. Әй, Айналайын ақ жайық атылмай өтер күн қайда? Еңісі биік бозарда еңек егірер күн қайда? Әй, алты құла шағынай саусынып шаншар күн қайда? Садақ толы сай кез өк масағынан өткеріп, Басын қолға жеткеріп созыта тартар күн қайда? Әй, дет бұғадай билерден кеңес сұрар күні қайда? Елдің бойынер жайлап шалғынына бие біз байлап, Орындықтай қара сападан бозбаламен күні ойнап, Қой қымыз ішер күні қайда? Әу. Тоғай, тоғай, тоғай су, тоғай Қонды бөкім бен. Толғамалы балда қонғаным, топ басады Бөкім бен. Толуған айдай нұрланып, туылға дейді Бөкім бен. Тоб шығып биік жай сағып, дұшпан аты бөкім Бен. Тоғынды сар тынар жегім, көш түзеді Бөкім бен. Туйырығы бір тұтам, толпар мінді бөкім Бен. Әй, Жер лорындық үстінде балшы мылтық ішінде тұдым шағын Төгілді баруды сүйдім ә бөкім бен. Әй, бұрын соңды бөкім бен өкім бесідей болғанмын. Әй, ер мамайдың алдында, әй, жай терштім бөкім бен, Әй. Лә иләһа Илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә Иләһа илл-аллах, илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә Иләһа илл-аллах, Лә иләһа Илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах, Лә иләһа илл-аллах. Аллаһу әкбәр.