Сәттіғұлдың термесі

Әлеумет келдің бұранда, сұлулар келдің бұранда. Айт дегендей аянып, қалғаным жоқ сірә ана. Қалқамадан қыр өлеңді, сонда да миып шыға ма? Қатарда жүрген құрлар, айт дегенде өрпиін. Бұл жастық баста драма, мен нешеге жүйрікпін? Алдына қара салмаған, құрсағын қара құдыртын. Шықпаған жерім саураған, қайнардан көзі құлақпын. Құрытаймайтын қауғадан, жақсөзі қырқап қалайын. Мұндай қызық ақылар, бәрі келсе қаураған. Дүние деген керумен, неше байлар өтіпті. Дүние малын айырар, не батырлар өтіпті. Шырыққа болып қайран атпай. Не жақсылар өтіпті, қара да басым тірізі. Жүз кісіге тайнаған, не сұлулар өтіпті. Ажырай артық айнадан, не ғаріп қасыр өтіпті. Рахат көрмей дүниеден, қаза құрып қайнаған. Не тәтәпәр жалғыздық, тілінде өткір айзадан. Не құрғылар өтіпті, әзілге қайтыс жарасы. Тыйылып қасы жайнаған, әр түрлі қас сөз айтып. Шығарып жауабы майдадан, несі де жігіт жігісті. Түскен күні ұрпағы, өлеріңді қаушаймаған. Мен мысалы жорғамын, аузымның шайнаған. Қалқаға түсім жорғалап, өлең айтым торғалап. Домбыра тартым бұлғалап, басым түспей қормағы. Отырамын қорғалап, қатар жүрген жақсының. Ақ дидарын көргенде, ашылар көңілі бір қарап. Жөбермейтін жаманға, айтайын десең бір сөзді. Бата алмайсың қорғалап, кәрілік келіп бір күні. Жасақ дәурен күнім жоқ, аруда болсаң қастада. Саудағыдай сыным жоқ, ажалы келсе бір күні. Дүние өтпей тұру жоқ, өсе кеппей сартаңнан. Тыйықнап үйің дарлап, айырыларсың мұсыңнан. Арабшы болса арамдық, жәрдем сұрап жаманнан. Иығың арты таяңда, асты көпті көбірмен. Өз шөніңе таяңда, қара суға кетіріп. Келің елсен жаманға, ертіп ұзық кей жаңын. Бір шынғырғау кепіріп, шықсам дейді аранға. Несіне көзі қалады, жуаспеніп баяуға. Малдың өзі түспейді, жарылыменен жаяуға. Тыйықсыз жерге басады, жүрмесең алдауға да. Дүниеге келген желсіз-ай, айтайын десең сабыла. Атың туған жүйрікпің ау, кіме десір Шаңынаң.