Вейкi

Ти видиш, гэта не вельмі проста, Убачыць мора такім, як бачыць яго марак. І ведаеш, мне не вельмі лёгка табе адказаць, Чаму я лічу не так. А першы снег Падаў на твае, быццам крылы, векі. Нейкі незнаёмы чалавек Адчыняе дзверы, Зачыняе дзверы ў душы. Колькі людзей праз тваё жыццё праходзіць. Нехта брудзіць, нехта сароміць, Нехта моцна кахае цябе. Колькі слоў, колькі ўдыхаў, выдыхаў, Уздыхаў, колькі паглядаў, позіркаў. Кожны дзень зноў зноў. А першы снег Падаў на твае, быццам крылы, векі. Нейкі незнаёмы чалавек Адчыняе дзверы, Зачыняе дзверы Ў душы. Чаму Тады мяне Не зразумеў ты? Чаму Тады слоў не знайшла я, Быццам нежывая. І зноў той жа снег Падаў на мае мокрыя векі. Ты ўжо нейкі Незнаёмы чалавек. Зачыняеш дзверы, Пакідаеш маё сэрца Назаўсіды.