Варона

Галіна адцягвае снег, і каша застыў дыялог. Песня нібы ў сне, хоруль нябачны з-за прог. І познезімовы сум, яго рысы на твары маім. Пачуццяў няма зусім ад таго, што дайшоў да канца. А што я паставіў на кон? Невядома сёння адной. Толькі стаі шэрых варон, што ўсё рані крычуць пад акном. І я абіраю адну, цэлю ў вочы яе. Цярпліва чакаю, пакуль што яна запяе. І чорныя курткі ў вагонах метро, і поўны сяброў далёкі Каўказ. Усяледзе мяне не пазнае ніхто на востраве, што без нас. Ты не сыходзь, варона, ты не сыходзь. Сляды пакрылі белыя пяскі. Яны сягоння патрэбны так. Я з табой, ці я не з кім. сыходзь, варона, ты не сыходзь. Не злятай, варона, ты не злятай. За снягамі ідуць дажджы. Гутка снег пачынае таць. На тысячу дробных часціц рассыпаны шкляны акно. Напэўна, не тыя мы, кім нас уяўляе Бог. Інакш распусціліся б у дым, пазбавіліся б ад цел. Усё іначай было б, ды хтосьці не захацеў. І чорныя курткі ў вагонах метро, і поўны сяброў далёкі Каўказ. Усяледзе мяне не пазнае ніхто на востраве, што без нас. Ты не сыходзь, варона, ты не сыходзь. Сляды пакрылі белыя пяскі. Яны сягоння патрэбны так. Я з табой, ці я не з кім. не сыходзь, варона, ты не сыходзь. Не злятай, варона, ты не злятай. За снягамі ідуць дажджы. Гутка снег пачынае таць. Ты не сыходзь, ты не злятай. Пройдуць дажджы, снег будзе таць. Ты не сыходзь, ты не злятай. Пройдуць дажджы, снег будзе таць, таць, таць, таць. Ты не сыходзь.