Стэфка

Ти помніш, Стэпка, той стары самотны Млын. Вады маўклівай, побач, ціша нуі плын. Ты помніш, як мы потым пад месяца мы шлі І пацалунків годаў залішнія вялі. Хто ведаў, Стэпка, што расстацца прыйдзе час. Кахання жартак рана ў сэрцы тваім згас. Навошта апраўданні, іх болей не шукай. Назад няма вяртання, мяне ты не кахай. Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не! Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не! Застаўся, Стэпка, боль, як некі над памін. О-го! Ратую ночы той стары самотны млын. О-го! Навошта апраўданні, іх болей не шукай. Назад няма вяртання, мяне ты не кахай. Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не, не! Не, не, Не кахай мяне. Не, не, не! Навошта апраўданні, іх болей не шукай. Назад няма вяртання, мяне ты не кахай. Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не, не! Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не, не! Не, не, не! Не кахай мяне. Не, не!