Ты

Ти помни, што неба ад нас хацела, Каб мы ей далі, хавалі душы ў цела. Пацалункамі нашымі цеснымі памяняць усё вакол Месцамі. Цяпер ты на зямлі і бачыш зоры. Пісталет да затвора, мы ўзлятаем уніз над да мора. Ліфтам, плітам забудованых раёнаў. Маршруты трох гарадоў, празрысты моран зноў. Празрысты персанаж маіх сноў. Празрыс Ты. На зямлі Бачыш зоры. Мы ўзлятаем над дном мора. Цвёрды пацалунак завіс. Ты і ты, трынабіс. Гукі, паўзы, жэсты, шэптам рукі. Што адчуваюць сэрцаў рухі, грукі. Што не спыняюць подых, уздых і ўздыхі. Я дзесьці бачу ўсё гэта, якую імгненне выбухаюць Планеты. Я дзесьці бачу ўсё гэта. Я дзесьці бачыў лета. Я дзесьці. Я дзе ты? Выбухаюць планеты. Выбухаюць планеты. На зямлі бачыш зоры. Мы ўзлятаем над дном мора. Цвёрды пацалунак завіс. Ты і ты, Трынабіс. Ты і ты, Трынабіс. Мам, я лячу. Значыць, ты расцеш уніз, на дно ў палёце, Нібы ў самалёце. Рукі плаўнікі, твае валасы льюцца дажджом. Набраць больш паветра ў грудзі. Мы вузел, мы будзем. Мы вузел, мы будзем. Празрысты персанаж маіх Сноў. Празрыс Ты. На зямлі Бачыш зоры. Мы ўзлятаем над дном мора. Цвёрды пацалунак завіс. Ты і ты. На зямлі Бачыш зоры. Мы ўзлятаем над дном мора. Цвёрды пацалунак Завіс. Ты і ты, Трынабіс.