Давай запомнім наша лета

Гэта не пра нас, але невядома з якой прычыны Неба дыхае намі, а ўдыхнуць яго немагчыма. Гэта не пра нас. Мы ў кішэні хаваем уздыхі, Мы ветра іх забіраем, а вецер становіцца ціхі. Давай размаўляць шэптам. Давай дарыць пацалункі праз рукі. Прачытай мае думкі. Добра, я прыкусваю вусны, калі гляджу на цябе. Ты надуваеш шчокі ў адказ на гэта. І калі я бачу цябе ў сваім сне, прашу: Давай запомнім нашае лета. Вось гэта. Давай запомнім наша лета. Вось гэта. Давай Запомнім наша лета. Вось гэта. Я яшчэ даганяю травень, а ты ўжо ў жніўні. Гарады з табою на ты і паветра дыхае намі. Калі б не гэтае лета, то кім бы мы Сталі? А далей зіма і мяцеліца. І ведаеш, што свет перавернецца. Абсалютная ноч, зоры над намі, Позамі з намі, мора, цунамі. Кім бы мы сталі? Я прачнуўся ад вуснаў тваіх, Што прыгнали мае, а я надуў шчокі ў адказ На гэта. Цяпер, на жаль, ты не снішся мне І прашу: давай спынім нашае лета. Вось гэта. Давай спынім наша лета. Вось гэта. Давай Запомнім наша лета. Вось гэта. Давай запомнім наша лета. Вось гэта. Давай Запомнім наша лета. Вось гэта. Давай запомнім наша лета. Вось гэта. Давай Запомнім наша лета. Вось гэта.