Танцующие Эвридики

W kawiarni na rogu każdej nocy jest koncert. Zatrzymajcie się w progu Eurydyki tańczące. Zanim świt pierwszy promień rzuci smugą na ściany, Niech was tulą w ramionach Orfeusze I ja. Płyną gwiazdy jak stulecia. Noc kotarę mgły rozwiesza. Na tańczące Eurydyki Koronkowy rzuca Szal. Rzeka śpiewa pod mostami. Tańczy krzywy cień latarni. O rozwarte drzwi kawiarni Grzbiet pociera czarny kot. Kto ma takie dziwne oczy? Eurydyka, Eurydyka. Kto ma takie dziwne usta? Eurydyka, Eurydyka. Już niedługo nawet na prąd Świt różowy wpełzie wolno. Mgły rozwieją się jak Przędza. Zbledną światła w ryś świeczach. Wiatr się zerwał zaułkach trąca drzewa jak struny. Czy to śpiewa Orfeo? Czy to drzewa tak szumią? Na wystawę w drogerii czarny kot cicho wraca. Zanim kogut zapieje, Musi wtopić się w zapach. Rzeka szemrze pod mostami. Znikł już szary cień latarni. Wchodzą ludzie do Kawiarni. Na ulicy zwykły Dym. A wiatr tańczy ulicami. Wiatr kołuje jak psiany. I rozwiesza na Gałęziach Z pajęczyny tkany szal. Kto ma takie dziwne oczy? Eurydyka, Eurydyka. Kto ma takie dziwne usta? Eurydyka, Eurydyka. Wiatr tańczy ulicami. Wiatr kołuje jak psiany. Mgły rozwiały się jak przędza. Został tylko, został tylko Czarny kot.